Sjampanje!

Niet alles gaat zoals gepland in het leven, zo ook onze huwelijksreis. Maar leuk was het wel. Op dinsdag vertrokken we richting Chateau d’Etoges in de Champagne. Het regende pijpenstelen, maar gelukkig was er beter weer voorspeld. Aan het eind van de middag reden we het pittoreske plaatsje Etoges binnen. We draaiden de hoek om en tadaa: daar was het Chateau. Echt een prachtig, romantisch plekje voor een huwelijksreis. Een Zweedse gast noemde het ‘een pareltje’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. ’s Avonds aten we vijf gangen met bubbels en een bordje kaas van het kaaskarretje (Mathijs in zijn nopjes), waarna we in een diepe slaap vielen.

Op dag twee gingen we op onderzoek uit: wat is precies Champagne? Hoe wordt het gemaakt? En hoe smaakt het? Dat laatste was ons overigens al wel bekend, de rest leerden we tijdens een rondleiding door een gedeelte van de 28 km lange kelders van Moët et Chandon en in de kleine kelder van de ambachtelijke champagneboer om de hoek bij het Chateau: Verrier &Fills. Bijzonder leerzaam en interessant. Bij de boer ging het met gebaren en een combinatie van Frans en Engels. Hij deed alles handmatig en ambachtelijk, prachtig om te zien. Inmiddels staat er een doosje in onze kelder (gat bij de watermeter ahum) voor bijzondere gelegenheden.

’s Avonds aten we hapjes van de LeCler (wat een fantastische supermarkt is dat! Waarom hebben we zoiets niet in Nederland, werkelijk alles is aanwezig en vers), maakten we een wandeling over het landgoed en roeide Mathijs een rondje met me door de slotgracht, waarna we werden opgewacht door twee boze zwanen. De volgende dag togen we naar Reims om de prachtige kathedraal te bewonderen, met stip de mooiste die we gezien hebben.

Daarna op naar de Ardennen waar ik een huisje had geboekt. Alleen dus niet voor 2010, zo bleek, maar voor 2011. Dat was even schrikken. Gelukkig was de eigenaresse zo lief om ons een nacht gratis in een leegstaande gîte te laten slapen vanwege onze honeymoon. Een schattig klein huisje bij haar op het erf. Maar daar konden we helaas niet blijven. De volgende dag bleek het alternatief in de middle of nowhere te liggen. De TomTom stuurde ons over een 5 km lang bospad (bedankt, de auto moet volgende week naar de garage) en de automotor raakte oververhit. Nee! Dachten we. En gelukkig konden we nog annuleren. Opgelucht reden we naar Keulen en zo trokken we van nergensland naar grote stad.

In Keulen zetten we de auto in een parkeergarage bij de Dom en liepen we hotels in de omgeving af op zoek naar een kamer. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want het was Games.com dus de stad was overspoeld met gamende nerds. Uiteindelijk vonden we een hotel boven een klein, bruin café vol stamgasten. Het was goedkoop en het lag centraal. Maar verder… Schimmel in de douche, duidelijk te voelen spiralen in de matras, een slecht doortrekkende wc. Niet bepaald de luxe die een net getrouwde vrouw verwacht tijdens haar huwelijksreis. Maarja, we kwamen voor de stad. Eenmaal met een halve liter Paulaner en wat tapas op het terras, zag het leven er weer helemaal goed uit. Ook toen er later een ruzie uitbrak tussen een Politie-agent en een dronken Duister, was dat erg vermakelijk.

Toch wilde ik liever niet nog een nachtje slapen in het hotel. Dus winkelden we nog wat, om uiteindelijk richting Landgraaf te vertrekken voor een nachtje bij het Overste Hof. Daar gingen we met Franse witte wijn op ons picknickkleedje zitten in het bos en zagen we een vliegtuigje overvliegen met de tekst ‘Estelle, wil je met me trouwen’ aan zijn staart. Hoe toevallig! ’s Avonds aten we in het hotel en kraakten we de bediening en het Sligro-diner lekker af. Al was het een comfortabel hotel. De volgende dag gingen we aapjes kijken in de dierentuin van Kerkrade. Een aanrader. We zagen een roofvogelshow, het voeren van de gorilla’s, doodshoofdaapjes, poema’s en de wilde honden. Toen ik de wilde honden zag, wist ik trouwens meteen weer waarom ik vroegen bang was voor de huis-tuin-en-keuken-exemplaren.

Daarna naar Maastricht waar we eindelijk eens fatsoenlijk onze koffer konden uitpakken in het Townhouse hotel (aanrader!). Daar genoten we van de gastvrijheid, elkaar, het Bourgondische Maastricht en de pracht en praal van de stad. We deden een heel toeristische tour in het treintje, maakten een tochtje met de rondvaartboot, gingen rodelen in Valkenburg en pakten menig terrasje. We aten overigens heerlijk bij De Cuyp en voortreffelijk bij Het Hegske.

Na al die steden wilden we even terug naar onze roots. En dus stapten we in de auto richting Zeeland. Helaas sloeg het weer drastisch om en volgden een paar druilerige dagen. Dat weerhield ons er niet van om een dagje naar Middelburg te gaan - waar we twee natgeregende bruidsparen zagen -, te midgetgolfen en alvast ideeën op te doen voor een nieuwe bank. Aan al het moois komt een eind en dus ook aan deze huwelijksreis. Als ik eraan terugdenk dan is het geen traditionele, relaxte, witte strand-honeymoon. Maar dat past ook niet bij ons. We hebben samen een geweldige vakantie gehad en genoten van onze nieuwe status als man en vrouw. Gelukkig hebben we de foto’s, verhalen en de Sjampanje nog!

Het begin van een huwelijk

Het blijft onwerkelijk dat we twee dagen geleden echt daar stonden. Mathijs in zijn pak en ik in mijn jurk, voor de ambtenaar, omringd door familie en vrienden in dat prachtige, statige stadhuis van Middelburg. Het is onvoorstelbaar wat iedereen voor ons gedaan heeft. Speeches, liedjes, cadeau’s, afreizen naar Zeeland, hotelovernachtingen, prachtige feestkleding, het versieren van ons huis, een champagne ontbijt. Het is teveel om op te noemen. We kijken elkaar regelmatig aan om een kleine herinnering te bespreken die opeens in onze gedachte opkomt. Zo bijzonder allemaal.

Vrijdags kwamen we aan in Middelburg. Het plannen en regelen achter de rug en klaar voor het grote genieten. We aten een ijsje, gingen lekker uit eten en dronken koffie met mijn al gearriveerde familie. Vol goede moed gingen we vroeg naar bed, maar van lekker slapen kwam weinig. Veel dromen, steeds wakker worden; de zenuwen waren duidelijk aanwezig. Bij het ontbijt zaten we als een stel zombies wat brood weg te kauwen. Gelukkig kon de dag gaan beginnen.

Bij de kapper was het meteen leuk. Samen met mijn zussen en mijn eigen Yari maakte ik me helemaal klaar voor de Grote Dag. De kapper deed het fantastisch en de make-up bleek inderdaad heel erg waterproof. Hij deed zelfs mee met het al handen wapperende: ‘aah, je gaat gewoon trouwen vandaag!’ van mijn zussen. Daarna moesten we snel terug naar het hotel, broodje eten en de jurk aantrekken. De zenuwen speelden weer op. En voor ik het wist stond Mathijs al voor de deur in een prachtig pak en met een fantastische auto. Ik schreed naar voren richting bordes en hij stond klaar met het boeket, toegejuicht door familie en vrienden. Wat een bijzonder moment!

Samen met chauffeur en fotograaf-zwager gingen we op pad voor de foto’s. De oude Citroen Traction pruttelde en sputterde maar reed gelukkig goed weg. Het foto’s maken zelf was geweldig. Klassieke foto’s samen, met en zonder kusjes, maar ook originele met champagne, onder de motorkap, in de auto, op een skatebaan en met een frietje. Af en toe maakte de 72-jarige chauffeur ons aan het lachen door de geluiden van de automotor na te doen. Dat werkte perfect.

Terug langs het hotel om ons op te frissen. En toen was het zover! Het was even zoeken naar de juiste weg naar het stadhuis vanwege al het éénrichtingsverkeer, maar eenmaal gevonden (en een bijna-botsing met een vrouw in een invalidenwagentje) stond iedereen ons op te wachten. Het duurde even, voor ons gevoel erg lang, eer de deuren open gingen en daar stonden we dan. Iedereen klapte en lachte ons toe. Mijn vader vroeg me een beetje zenuwachtig of we niet toch liever samen naar binnen wilden lopen. Maar toen ik nee zei, wachtte hij samen met ons tot iedereen binnen was. Mathijs ging op zijn plek staan en All you need is love galmde uit de speakers. Papa wenste ons sterkte en wij gingen zitten.

Na een prachtige speech over het stadhuis, onze levensverhalen en onze liefde was het tijd om te gaan staan. Zo snel al! We gaven elkaar de rechterhand en keken elkaar diep in de ogen. Mathijs antwoordde op de beroemde vraag: ja, heel graag. Ik hield het bij een simpel maar duidelijk: ja. En toen waren we getrouwd! We deden elkaar de ringen om en kusten ons eerste kus als man en vrouw.

Tijd om te tekenen begeleid door vriend B op piano en de zang van vriendin A met Fields of Gold. Wij mochten eerst onze handtekening zetten, daarna was het aan de getuigen. De hele tijd had ik me nog best goed gehouden, maar nu was er toch echt een zakdoekje nodig. Zo mooi zong ze! De trouwambtenaar vertelde dat ze écht vertrouwen in ons had vanwege ons verhaal. Ze had nog veel nagedacht over ons voorgesprek en had zich klein gevoeld. Een prachtig compliment.

Op de tonen van de Turtles Happy Together verlieten eerst alle gasten en daarna wij de trouwzaal. Iedereen stond buiten om de rode loper heen met kleine belletjes! Wat een welkom. Stralend namen we wat foto’s en liepen we richting restaurant de Gespleten Arent. Daar stonden de taart en de bubbels al klaar. Vele felicitaties, een bijzonder kook-gastenboek, een etentje in een sterrenzaak als cadeau en wat drankjes later gingen we aan tafel.

De avond stond in het teken van ontzettend lekker eten, fantastische service, goede wijnen, ontroerende speeches, mooie liedjes van A en B (en P), grappige over de autohobby van mijn man van de schoonouders en mooie gebaren alom. We voelden ons zó geliefd. Mijn vader speechte prachtig, sprak over mijn karaktertrekken en het huwelijk. Mijn moeder droeg een mooi gedicht voor. Mijn zus had een fantastische speech over ‘jezelf zijn’. Mijn zwager bewonderde onze passies. Mijn schoonmoeder sprak ongelooflijk lief over hoe trots ze was op haar zoon. Omdat hij voor mij heeft gekozen. Mijn oom en tante hadden een mooie verhaal over de Rabijnen en het bij elkaar inschenken van wijn in glazen gegraveerd met onze initialen om daarna te proosten op ons geluk. Mazzeltov! Alles werd perfect gecoördineerd door onze ceremoniemeester P. Hulde voor haar. We sloten de avond af met eerst een hilarische versie van Acda en de Munnick’s ‘Het regent zonnestralen’. En daarna ‘De Zeeuwse kust’ van BlØf waarmee iedereen meezong.

Als verrassing wilde ik een liedje zingen voor Mathijs. Het was zowaar gelukt om dat geheim te houden, dus toen ik met mijn hart in de keel naast de piano ging staan, was hij erg verbaasd. Ik zong Marry me van Amanda Marshall. Stukjes uit de tekst: “I wanna laugh, untill I cry, wake up with you each day till’ the day I die…” en “There ain’t no ceremony for the vows that I took, from the moment I met you, I have been blessed!”. De zinnen stroomden uit me en ik keek Mathijs onophoudelijk aan. Zingen met een strak korset bleek alleen moeilijker dan gedacht. Aan het eind kon ik nog net de laatste woorden eruit persen ‘Marry me’ toen de wereld om me heen al volop draaide. Gelukkig toonde Mathijs zich meteen een voorbeeldige echtgenoot. Hij ving me kalm op, vroeg om een stoel en water en voor ik het wist was ik weer bij. Na even liggen en nog proberen, bleek de jurk me in de weg te zitten. Gelukkig zat mijn zus in een hotel vlakbij en had ze daar nog een jurkje liggen. Die heb ik aangedaan. Zo kon ik tenminste weer genieten van alles.

Jammer dat dit laatste gebeurd is, maar het is maar een klein fragment van de hele dag. We kijken samen terug op een fantastische, liefdevolle, zonnige, culinaire en emotionele dag. Eenmaal thuis kijken we vol bewondering naar alle kaartjes, slingers en rozenblaadjes, cadeaus, onze ringen en natuurlijk naar elkaar. In de vensterbank staan nu twee uiltjes. Zij symboliseren communicatie. Met de gezichten naar elkaar toe, is iedereen blij. Zoniet, dan draai je jouw uil weg. Dan moet er gepraat worden. Een prachtig en symbolisch cadeau. Want na een fantastische dag, volgt het heuse huwelijk. Samen gelukkig blijven, daar draait het om.

Het Echte Werk

Ik was nog zo van plan om een blog te schrijven over de toenemende spanning tot de huwelijksdag. Maar nu het eenmaal bijna zover is, zit het er niet meer in. Het enige zinnige waar mijn hoofd zich over wil buigen is bruiloft, bruiloft en bruiloft! De spanning neemt inderdaad toe, maar volgens mij is alles goed geregeld. Dus sorry lieve lezers, geen echte stressblog van mij. Er volgt natuurlijk wel een verslag achteraf. En dat is toch veel interessanter…

Dolce far niente

Het zonnetje brak gisteren aan het eind van de middag redelijk door. Was ik rond het middaguur enigszins verregend, nu kon ik even relaxen in de tuin. Helaas waren er ook nog best wat wolken. En dat feit roept vragen op. Insmeren of niet? Ja. Zonnebril op of af? Beide. Boekje erbij? Voor de zekerheid. Vest binnen handbereik? Nee, te lui om terug naar boven te lopen. Ranja of witte wijn? Eerst ranja en daarna de wijn, met ijs.

Al peinzend keek ik om me heen onze prachtige tuin in. In ons appartement hadden we alleen een meestal zonloos balkon, dus deze kleine, maar gezellige stadstuin is een walhalla voor ons. Ook de katten hebben het er naar hun zin. Lekker graven bij de wortels van de Blauwe regen, plassen tussen de kruidenplantjes en een dutje doen in de bloembak. Vandaag kwamen ze er gezellig bij liggen toen ik me achterover liet zakken in de ligstoel. En dat inspireerde me. Ik dacht: laat ik eens helemaal niets doen en legde mijn boek aan de kant.

En zo geschiedde. Dolce far niente. De katten hebben het tot een kunst verheven. Wassen, suffen, loom rondwandelen, kroelen in een stoel, zonnen, dutten, slapen, gapen. Ze vullen er hun dagen mee. Het ziet er zo zalig uit dat ik me wel eens afvraag hoe het zou zijn om een kat te zijn. Persoonlijk had ik toch wat meer moeite met het niets doen. Want wat doe je als er een dikke vette wolk voor de zon komt? Opstaan en even iets nuttigs doen? Of je mee laten voeren op je gedachten en de boel de boel laten. Ik koos voor het tweede. Ik dagdroomde van de trouwdag en huwelijkreis, probeerde een to do-lijstje te ordenen en genoot van het moment. De vakantiekriebels kwamen in alle hevigheid naar boven. Wat een leven!

Spelletjes, Mac, winnen, zingen en een cadeau

Een buslading aan spullen blokkeerde de gang al een week of drie. Er was een ‘onverrichter zake’-bezoek aan de Christine le Duc. Iedere week maakte ik ons huis grondig schoon voor het geval dat. En dan was er nog het constante geheimzinnige gedoe van anderen en de vele achterdochtige vragen van mijn kant. Maar aan dat alles kwam afgelopen zaterdag een eind. Trippel-trappelende voetjes langs het huis luidde de komst van mijn vrijgezellenfeest in als het paard van Sinterklaas. Het was zover!

Het was het wachten en al het andere gedoe meer dan waard. Want er zijn niet genoeg superlatieven om mijn vrijgezellenfeest te omschrijven. Hilarisch, fantastisch, geweldig, enorm gezellig enzovoort. We begonnen met wat bubbels om daarna met alle zeven dames ( en mijn zooi) in de enorme geleende cruiser van zus E. te stappen. Op naar de Mac! Want lieve mensen, daar  startte ooit mijn carrière als werkende vrouw. Als echte dames werkten we ons door een enorme lading friet, frietsaus, milkshakes en allerhande burgers heen. Waarna ik getooid werd in een prachtig I’m lovin’it T-shirt. Op de rug prijkte de tekst: Gelukkig trouw ik met een echte kok.

In mijn nopjes dat het geen kinderfeestje betrof, mocht ik mijn ijsmaak-kunsten vertonen achter de balie. Mijn drolletjes op hoorntjes waren niet bepaald indrukwekkend. En dus was het tijd om richting terras te gaan. Op skischoenen welteverstaan, aangezien ik ooit tijdens een mistige skivakantie recht een terras ben in geskied. Kopje thee erbij, jaja, de dames zijn op stap, en daarna richting boerderij. Even een onverhard fietspaadje met een tegemoetkomende ietwat gezette ruiter meegepakt, maar dat mocht de pret en zangkunsten niet drukken.

‘Jullie komen boerengolfen!’, verklapte de dame van de boerderij enthousiast. Euhm ja. Of willen jullie wc-borstel werpen? Nou, doe dan maar boerengolf. Want weet je, ik ben niet vies van een spelletje. Competitie motiveert en inspireert me. En dan wil ik vooral winnen. Na een korte uitleg in dialect van de sympathieke opa-boer, gingen we aan slag. De een bleek een natuurtalent (zus L op de lange afstand, Nikkie vanwege haar hockeytechniek), de ander deed vooral haar best. Gelukkig won ik, dat was wel zo leuk.

Biertje erin en even naar huis, waar vandaan we een korte wandeling richting station maakten. Aldaar stapten we bij een heel blije mevrouw in de trein, schonken de plastic bekertjes met Prosecco in en kletsen elkaar de oren van de kop. In Eindhoven aanbeland kreeg ik een cadeautje op het terras. Voor mensen die mij niet zo goed kennen: noteer Melinde blij maken? Spelletjes, winnen en cadeau’s! Het bleek een supergaaf, zelf samengesteld kwartetspel. We speelden meteen een spelletje (ik won niet, maar toch bleef de sfeer goed). Een vraag voor de magnetron: wie kent de spelregels nog?

Na het terras volgden de tapas. Toevallig genoeg bij Spiegelbeeld waar ik ooit niet heel erg tevreden was over de service en het eten. Gelukkig was het deze keer wel erg lekker. En gezellig. Ook met Shaun’s party trouwens (vrijgezel Shaun was met zijn dertig beste vrienden overgevlogen uit Engeland om zijn vrijgezellenfeest te vieren/te verdrinken). Mijn t-shirt bleek opvallend genoeg. Nee, je kunt geen Big Mac bij me bestellen…

Na al deze lieve, toegankelijke en best meisjesachtige activiteiten begon het avondprogramma. Juist ja: de drank vloeide rijkelijk. Eerst in de vrijwel lege Costa (echt de place to be), daarna een flinke tijd in de Karaokebar en vervolgens in Jansen (ofzo) en nog twee andere foute tenten in de superdrukke straat. De Karaokebar was trouwens geweldig. Serieus zingende 16-jarigen, veel vrijgezellenfeesten en een stuk of tien nummers gezongen (Like a virgin, Too sexy, Ademnood, Brabant etc) door ondergetekende en clubje. Er riep zelfs iemand ‘nee, alweer zij!’. Maar ik had het helemaal naar me zin.

Om half drie gingen we met de nachttrein, vergezeld door pistolen conducteur Paultje weer terug naar Tilburg. Maar ik wilde nog helemaal niet naar huis! De dag was voorbij gevlogen en voor mijn gevoel was het nog helemaal niet zo laat. Gelukkig bleken M., A.  en P. nog wel te porren voor een dansje bij d’n Polly. En het was daar dat ik mijn vrijgezellenbestaan afsloot met een ranzige borrel (of drie) en een uitzinnig dansje op Tonight’s gonna be a good night. Iets te uitzinnig voor sommige overigens. M. Hoe gaat het met je knie?

Dames. Bedankt!

Favofood in fases

Ik heb van die voedselfases. Dan ontdek ik iets, een gerecht, groente of ander kookproduct en word er van de één op andere dag lyrisch over. Er breekt een periode aan waarbij dat product regelmatig centraal staat. Zo heb ik op de middelbare school een hele tijd gestampte muisjes op mijn brood gedaan. Gestampte muisjes met boter en dan meenemen in je (knalroze) broodtrommel. Hoe kwam ik erop? Gelukkig ben ik die fase al heel lang gepasseerd.

Net op kamers kwam de pastaperiode. Ik flikkerde er zo ongeveer alles in. Krentjes, spinazie, knoflook en pijnboompitten. Courgette en garnaaltjes. Champignons en ovengedroogde tomaatjes. Ik verfijnde mijn recepten en kookte tot treurens toe pasta. Het resultaat: een arsenaal aan pasta-ideeën waar ik nog graag naar teruggrijp.

Hierna startte de venkeltijd (soep, gegrild, rauw, fijngesneden met sinaasappel en zwarte olijven of gekookt door de puree), gevolgd door het risottotijdperk. Risotto heeft zelfs lange tijd geregeerd in mijn kookkunsten. Met paddenstoelen, Parmesan en getrancheerde rode biefstuk, met zoete tomatenchutney en witvis of risotto van getrokken groene aspergesoep en gegrilde kip. En Mathijs’ all time favourite: met veel tomaat, rode peper, chilisaus, ui, knoflook, witvis, zalm en garnalen.

Afgelopen weekend is er plotseling een nieuwe fase aangebroken. Zo’n fase komt overigens altijd onverwachts, je kunt het niet afdwingen. Het onderwerp is deze keer truffelolie. ’s Middags at ik het bij een broodje. Ik werd getroffen door de subtiel volle, aardse smaak. Ik had het al eerder gegeten, maar nog nooit maakte het zo’n positieve indruk op me. Ik heb meteen een flesje in huis gehaald. ’s Avonds verwerkte ik het in een salade met aardbei, getrancheerde rode biefstuk, bosui, tomaat en krokant gebakken stukjes ham. Wat geroosterd brood erbij en smullen maar. En lékker! Ik zit nu al te kwijlen bij alle combinaties die ik wil maken met truffelolie. Iemand originele suggesties?

Modellencarrière

Niet veel mensen weten dit van mij, maar ik heb een heuse modellencarrière achter de rug. Het is niet helemaal vergelijkbaar met Kim Feenstra of Doutzen, maar toch, ik lieg niet. Inmiddels ligt die tijd al lang achter me - het is zo’n oppervlakkige wereld ahum - en heb ik me alweer jaren gestort op mijn schrijfcarrière. Tot vandaag opeens beelden van vroeger opdoken in media van nu.

Nietsvermoedend opende ik Twitter en zag daar de tweet van vriendin M. ‘Kleine meisjes worden groot, deze gaat bijna trouwen…’. Huh? Reageerde ik welbespraakt en klikte op de bijbehorende link. En daar was ik, in volle achtjarige glorie. Ik heb namelijk ooit een spotje voor MacDonalds gedaan. Helaas werd het niet zo’n succes als ‘ze zei meneer tegen me’, maar het staat toch echt op mijn cv.

Vervolgens opende ik Hyves. En wat zag mijn oog? Drie vriendinnen en een zus hadden het filmpje onder gadgets geplaatst. Heel toevallig staan al deze dames op het lijstje voor mijn vrijgezellenfeest. Aha! Het was ook wel iets te toevallig dat Mathijs een maand of wat geleden vroeg op welke videoband die reclame ook alweer stond. Ik ben echt te goed gelovig.

Dus: wil je mij zien als bijdehante jongedame? Klik dan op onderstaande link. Het mooie was dat ik -toen al - de Secret toepaste. Na een auditie waarbij ik tegen ‘the man in charge’ uitriep dat mijn echte vader tenminste niet rookte en ik dat maar vies vond, dacht mijn moeder dat ik geen schijn van kans maakte. Ik was er daarentegen van overtuigd dat ik elk moment gebeld kon worden voor de opnames. Mijn moeder probeerde mijn enthousiasme te temperen. Maar wat bleek? Ze zochten juist zo’n irritant meisje! De rest is geschiedenis.

Het filmpje.

Oranje-roze wolk

Wanneer je nu.nl opent staat de oranje koppeling er niet meer: WK 2010. En daarmee is het WK officieel ten einde gekomen. Hier en daar zie je nog een verdwaald oranje shirt in het straatbeeld en af en toe wappert er een vergeten vlaggetje in de zomerwind, maar voor de rest is het voorbij. De voetbalpraatprogramma’s hebben plaats gemaakt voor Mart’s tour, Johnny Heitinga en zijn Charlotte-Sophie en Wesley en Yo zijn getrouwd. Over die laatste twee: ben ik de enige die ontzettend medelijden heeft met ex Ramona? Wes die oreert over de mooiste dag van zijn leven en dat ie een kinderwens heeft. Hallooohoo je bent al getrouwd geweest inclusief witte duiven en een zoon.

Heeft iemand trouwens Wimbledon gekeken dit jaar? Het is mij helemaal ontgaan. Maar ik dwaal af, ik had het over het WK: ik mis het. Vooral omdat er nu geen kont meer op tv is. De tour interesseert me niet zo en alle andere zenders grossieren in het vertonen van herhalingen van programma’s die de eerste keer al niet leuk waren. Aan de andere kant ben ik blij dat het achter de rug is. Sowieso voor mijn lever, maar ook omdat het betekent dat ons huwelijk steeds dichterbij komt. De oranje wolk wordt roze.

Afgelopen zaterdag was mijn vrijgezellenfeest. Althans dat dacht ik. Nouja, dat is ook niet helemaal waar, ik verwachtte wel dat ze me in de maling zouden nemen. Ik moest me namelijk om 12.00 uur melden bij de Christine le Duc in Tilburg-Noord met een vrachtlading spullen (skischoenen, skibril, bikini, vaseline, spinningbroekje…). Dus ik had alles verzameld, me op mijn fiets gehesen, langs de kermisattracties gelaveerd, nog even talkpoeder aangeschaft bij de Plus (duurt lang) en ben doorgefietst naar de seksshop. Was het dus een grap. Haha. Gelukkig heb ik nog wel lekker geluncht met vriendinnetje P. En het goede nieuws: ik heb het feestje nog in het verschiet. Dat is ook wel weer leuk.

‘Au’

Het heeft even geduurd voor ik me aan deze blog wilde wagen. De eerste teleurstelling moest wegebben eer ik in staat was om zo objectief mogelijk wat over de WK-finale te schrijven. Nu is het zover. Hoewel ik ook niet moet overdrijven: ik zit niet in zak en as. Ik hoefde niet te huilen en ik heb mezelf geen kater gedronken. Nee. Bij mij overheerst vooral een dankbaar en blij gevoel. Het was een top-WK, een fantastisch voetbalfeest, een maand van spanning, hoogtepunten, slechte muziek en het steeds opnieuw snel moeten wassen van mijn oranje T-shirt.

Was Spanje beter? Ja. Is het antwoord kort en bondig. Wint de betere ploeg altijd? Zeker niet. Op een gegeven moment stond in beeld dat de verhouding balbezit Nederland 46% - Spanje 54% was. Een mooie afspiegeling van de verhoudingen in mijn ogen. Maar haal je eens de wedstrijd tegen Brazilië voor de geest. De eerste helft was een kwelling, een deceptie. En toch wisten ‘onze jongens’ zich terug te vechten. Toen de 1-1 goal eenmaal gemaakt was, leefde het elftal op. Ze geloofden er weer in en gingen voor de winst. Passjes kwamen weer aan, afvallende ballen belanden bij Nederland en mooie acties werden gemaakt. En beloond. Ze wonnen terecht, als je het baseert op de tweede helft tenminste.

Zover kwam het afgelopen zondag jammer genoeg niet. Wat de ommekeer in de wedstrijd had moeten zijn - ja, Robben, sorry, ik heb het over jou - eindigde op de kleine teen van Casillas. Daar stopte de droom van Oranje. Want was die goal gemaakt, dan was het ware leeuwenteam opgestaan. Dan hadden ze vleugels gekregen. Howard Webb deed de uiteindelijk beslissende duit  in het zakje en maakte het WK 2010 daarmee officieel het WK van scheidsrechterlijke dwalingen. Wat ik nou nog het meest jammer vind? Dat we zondag niet meer gejuicht hebben. Ik had het graag nog een laatste keer gedaan. Doet verliezen pijn? Ik moet toegeven: het voelt als een blauwe plek waar je per ongeluk opnieuw tegenaan stoot. Je schreeuwt het niet uit. Het is meer een ‘au’.

Octopusgekte

Ik hoorde mezelf vanmorgen het volgende zeggen: “Nee, die uitslag voor Nederland was een trucage. De octopus voorspelt vandaag écht.” Dat zei ik dus. Echt. En nu houd ik nusport.nl nauwlettend in de gaten om te zien of de voorspelling al heeft plaatsgevonden. Ben ik helemaal gek geworden?

Op die site las ik trouwens dat de Singaporese parkiet Mani heeft voorspeld dat Nederland wint.
Er staat: “Het 13-jarige diertje, die waarzegger Muiyappan al vijf jaar helpt bij zijn werkzaamheden, voorspelde volgens zijn eigenaar alle kwartfinales al goed en had ook de zege van Spanje op Duitsland voorzien.” Ik word er niet veel rustiger van. Gek genoeg word ik dat wel een beetje als de octopus voorspelt dat Nederland wint. Maar wat als hij vermoed dat Spanje de winnaar is? Dan hoop ik alsnog op een wonder.

De oranjekoorts heeft officieel haar eerste (nouja, ik ben vast niet de eerste) slachtoffer gemaakt.