Posted by Melinde on Apr 8, 2009 in
Uit het hoofd 
In de Viva van deze week staan zes trouwvalkuilen beschreven. Goed voor iedere toekomstige bruid (al is het pas over een paar jaar) om te weten. Als klein meisje droomde ik van een prinsessenjurk op mijn huwelijk. Ik heb hem regelmatig getekend in mijn schetsboeken: wit, groot (lees: hoepel) en met megasluier en -sleep. De dag was niet compleet zonder koets, een taart van minstens zeven verdiepingen, een spetterend feest, vele weggepinkte tranen en een romantisch tig-sterrenhotel met champagne en jacuzzi.
Tegenwoordig denk ik er iets anders over. Sowieso heb ik iets meer besef van de bijkomende kosten van bovenstaande wensen. Bovendien danst een hoepelrok met megasleep niet zo gemakkelijk, voelt Mathijs meer voor een Ferrari dan een koets, is die taart ietwat overdreven en is de kans dat we neerploffen op het bed van het hotel om de hoek groter dan dat we dronken verder bubbelen in een jacuzzi.
Wat over blijft zijn het spetterende feest en de tranen. Het lijkt me fantastisch om met al onze vrienden en familie te vieren dat we samen oud willen worden. En ik ken mezelf een beetje, dus tissues zullen noodzakelijk zijn. Voor de rest denk ik er nog niet zo over na, want ik moet eerst nog gevraagd worden. Qua aanzoek ben ik ouderwets: ik wil dat de man dat doet. En wat dat betreft is het afwachten.
Het gekke is dat meerdere mensen in mijn omgeving opeens bezig lijken te zijn met trouwen, we blijken toch een dagje ouder te worden, en dan ga je zelf ook nadenken. Het lastigste lijkt me binnen het budget blijven. Niet bepaald een romantisch onderdeel, maar zeker zo belangrijk. Want het is niet zo fijn om met gigantische schulden aan je huwelijk te beginnen. Bovendien vind ik het gewoonweg belachelijk hoeveel geld mensen willen neertellen voor één dag. Maar hoe houd ik alle gasten tevreden en doe ik het toch op een manier die past bij Mathijs en mij? Gelukkig heb ik nog ruimschoots de tijd om daarover na te denken. En ik ga die Viva eens doorpluizen.
Posted by Melinde on Apr 7, 2009 in
Uit het vuistje 
Het is weer zover. De lente is begonnen, de zomer is in aantocht en: ik ben op dieet. ‘Hoezo?’, klinkt het dan meteen. Omdat ik er van de winter toch weer een kilo of drie bijgesnoept hebt. En die kan ik prima verbergen onder een dikke trui, maar hempjes, jurkjes en bikini zijn minder coulant wat betreft het verbergen van vetjes. En dus eet ik weer volop yoghurt, fruit en groente.
De slagingskans van deze actie valt of staat met de zogenaamde knop. Is die om of niet? Zoniet dan is het moeilijk om weerstand te bieden tegen lekkernijen, traktaties of een extra boterham of wijntje. Lukt het wel? Dan klinkt er een resoluut ‘nee’ uit mijn mond en ga ik vastberaden aan de slag in de sportschool. Gelukkig is het tweede aan de hand. Ik had in januari al even het goede voornemen om wat gezonder te gaan leven, maar toen mislukte het jammerlijk. Nu gaat het prima en kan ik trots vermelden dat de eerste anderhalve kilo al verdwenen zijn.
Het grote nadeel van het hele verhaal is dat ik momenteel niet zo gezellig ben. Het is een flauw cliché om te zeggen dat dikke mensen gezellig zijn. Of dat je alcohol moet drinken om het leuk te hebben. Maar feit is dat lijnen ongezellig maakt. Je kunt niet meedoen aan een verjaardagstraktatie, drinkt op het terras groene thee in plaats van rosé, moet het bakje met chocolate chip cookies in de keuken negeren en kiest selectief gerechten van de kaart in restaurants. En in plaats van gezellig mee te eten en niet te zeuren, heb ik de behoefte om over eten te praten. Ik weet nu al wat ik morgenavond eet (broccoli, pangafilet en gekookte aardappeltjes). Maar ik begrijp dat deze informatie niet voor iedereen even interessant is.
Maarja, nog even volhouden en dan ben ik weer opperleuk. Ik eet (met mate, anders kan ik weer opnieuw beginnen) dan weer wat de pot schaft, drink een glaasje mee én zit ook nog eens strak in mijn vel. Een prachtig vooruitzicht waar ik nu al watertandend naar uitkijk.
Posted by Melinde on Apr 1, 2009 in
Uit het hoofd 
Ik ben een beetje in een mezelf-afvraag-bui. Er speelt van alles door mijn hoofd en op de meeste vragen blijft het antwoord onbekend. Waarom zit het nummer ‘Your sex is on fire’ van de Kings of Leon de hele tijd in mijn hoofd? En wat bedoelt de zanger daar eigenlijk mee? Staat het geslachtsdeel in brand of is de daad zelf erg hothothot? Hmm, verwarrend. Waarom eet ik niet vaker eierkoeken met jam? Die zijn namelijk erg lekker. Waarom is de term ‘met alle respect’ ineens in zwang op mijn werk?
Over werk gesproken: waarom zit ik hier binnen terwijl buiten de zon schijnt? Eigenlijk zouden we in Nederland een per direct ingaand lente-, zonne- en tropenrooster moeten hebben. Een vast draaiboek dat klaarligt om optimaal te genieten van de soms spaarzame zonnige dagen in het jaar. Waarom heeft niemand dat eerder bedacht? Of is dat niet goed voor de economie? Nouja, die kan wel tegen een stootje.
Gisteren ging ik weer zwemmen met vriendin P. We proberen dat wekelijks te doen en de laatste tijd lukt dat aardig. Het was alleen een beetje druk. Het zwembad was gevuld met een verscheidenheid aan Tilburgers; jong, oud, dik (al dan niet zwanger en enigszins in de meerderheid), dun, behaard en/of gespierd. We bespraken een incident dat een week eerder was voorgevallen. Laat ik ten eerste stellen dat we niet zo naïef zijn dat we denken dat niemand in het water plast, kwijlt of er andere lichaamssappen al dan niet expres aan toevertrouwt. Maar wat er toen gebeurde, was wel erg vies. Vriendin P. heeft naar aanleiding van het gebeuren een nieuw record met-een-lange-nek-je-hoofd-boven-water-houden-en-tegelijkertijd-zwemmen gevestigd. Het voorval: we hoorden een raar geluid achter ons, toeterend, proestend, hortend en stotend. We keken om en wat bleek: iemand maakte zijn neus leeg in het zwembad.
Tja, je blijft je verwonderen.
In de Viva van deze week staan zes trouwvalkuilen beschreven. Goed voor iedere toekomstige bruid (al is het pas over een paar jaar) om te weten. Als klein meisje droomde ik van een prinsessenjurk op mijn huwelijk. Ik heb hem regelmatig getekend in mijn schetsboeken: wit, groot (lees: hoepel) en met megasluier en -sleep. De dag was niet compleet zonder koets, een taart van minstens zeven verdiepingen, een spetterend feest, vele weggepinkte tranen en een romantisch tig-sterrenhotel met champagne en jacuzzi.
