Vrouwen onder elkaar

Zet een kudde vrouwen op een eiland en je hebt de poppen aan het dansen, gegarandeerd. Dacht ik vorig jaar nog dat het over en uit was met Expeditie Robinson, immers de koek was op en de grote man overleden, de draai die ze nu aan het programma hebben gegeven, is tenenkrommend goed. Totdat de mannen met zware kisten (met de rugzakken van de dames) bij hun kamp zijn aangekomen is het vrouwelijke hormonen onder elkaar. En dat levert mooie televisie op.

Er zijn maar weinig vrouwen die ervoor zouden kiezen, denk ik. Want eigenlijk weten we wel dat vierentwintig uur per dag op elkaars lip zitten, nou niet bepaald het beste in een dame naar boven brengt. Dubbelzinnige opmerkingen, geïrriteerd gerol met ogen, geroddel, bazig gedrag, onzinnige discussies; zet een stel vrouwen op een eiland en binnen een dag gebeurt het allemaal. Dan heb je de balans nodig van mannen die een geintje maken, de boel sussen of gewoon lekker aan de slag gaan.

De ergste vind ik advocate Carine. Dat ze haar uiterlijk niet bepaald mee heeft, helpt niet, maar daar kan ze niets aan doen. Dat ze negatief is, iemand compleet aanvalt omdat die een ander positiever vindt (wat is daar nou erg aan, in wezen) en vindt dat iemand die twintig jaar jonger is dan zij per definitie geen recht van spreken heeft, is veel kwalijker. En het bord voor haar kop dat haar niet doet inzien dat ze haar eigen graf graaft, mag ze ook wel verwijderen.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat wij vrouwen wat liever voor elkaar moeten zijn. En wat minder coulant voor onszelf. We maken het onszelf en elkaar vaak zo moeilijk. Het is altijd gemakkelijker om een andere dame de schuld te geven en voor je eigen gebreken excuses voor te wenden. Maar door deze blog te schrijven, maak ik me zelf net zo schuldig aan het afkatten van andere vrouwen. Vanaf nu beloof ik plechtig lief te zijn voor dames in het algemeen en ze te steunen waar ik kan. Geïnspireerd op de SpiceGirls: ladypowerrrr!