I love Luca

Mijn zus E. is gisteren mama geworden. Het meisje dat onderdeel was van de Bussenzussen-eenheid, met wie ik eindeloos spelletjes speelde, liters bier en borrels dronk op skivakantie, bij wie ik een erg gezellige zomer lang logeerde in Middelburg (met twee katten), die ik volwassen heb zien worden, vrijgezel na een lange relatie, die haar eigen huisje kocht en het geluk bij aanstaande man M. vond. Mijn zus die vroeger wel eens op een doordeweeks avond bij mij in bed kwam liggen om te kletsen. Ik moest dan de volgende ochtend naar school, zij studeerde al en kwam van haar baantje of vrienden. Dan zaten we eindeloos te kletsen over triviale zaken tot ik écht moest gaan slapen.

Die zus is nu mama. En ik ben zo ontzettend trots op haar. En natuurlijk ook op aanstaande M. die als een volleerde papa kleine Luca in dekentjes wikkelde, de Maxicosi met flair de trap op tilde, zus’ hand vasthield tijdens de bevalling, haar hielp met haar ademhaling en met koude washandjes. Wat een vent!

En dan de kleine Luca. De allergrootste ster van het feest. Met zijn superzachte huidje, kleine oortjes, friemelhandjes, mininageltjes, schattige neusje, perfecte pruillipje, rode wangetjes en grote blauwe kijkers. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Dus ja, ik moet het toegeven, Mathijs moet een klein beetje ruimte maken, want er is een extra persoon in mijn hart. I love Luca. Forever.