Assepoesterdroom

Als klein meisje droomde ik van een prinsessentrouwjurk. In mijn sprookjesboek stond bij het verhaal van Assepoester een tekening van de hoofdpersoon in een prachtige Sissi-achtige jurk. Hoepelrok, strak lijfje, mooie details. Ik zag mezelf al zwieren en zwaaien als prinses van het bal. Een jaar of tien later tekende ik wel eens trouwjurken, zoals ik die voor me zag. Ik betwijfel of ieder meisje er zoveel van droomde, maar voor mij is het dus iets heel speciaals. Raar dat het nu zover is dat ik écht een trouwjurk mag gaan uitzoeken.

Maar eerst was het de beurt aan mijn zus E. Zij trouwt in september. Van tevoren bladerden we samen door wat boekjes en kwamen tot de conclusie dat we compleet andere wensen hadden wat betreft De Jurk. Net als onze bruiloften heel verschillend zijn trouwens. En gelukkig maar. Afgelopen zaterdag gingen zus L, mams en ik mee jurken passen met zus E. (snappen jullie het nog?) in een kleine Amsterdamse bruidswinkel helemaal volgepropt met witte tule, satijn, kraaltjes, siersteentjes en kant.

Zus E. was een klein beetje zenuwachtig. Het is ook nogal wat, om jezelf in een heuse trouwjurk te zien. Eenmaal aangekomen selecteerde ze vijf jurken en werd ze in een korset en hoepel gehesen. Eén jurk waarvan ze een plaatje uit een tijdschrift had geknipt, zat helaas niet in het assortiment. Wel kon de verkoopster iets soortgelijks vinden.

Jurk 1 werd aangetrokken en zus wandelde wat onhandig uit het pashokje. Apart zo’n trouwjurk! Maar jurk 1 ging het niet worden, al leek hij op papier een grote kanshebber. Jurk 2, 3 en 4 vielen wel goed in de smaak. Jurk 5 en 6 weer niet. Ondertussen keken we met ervaren blikken naar mijn inmiddels elegant voortschrijdende zus in weer een andere jurk. Nee, deze niet! Of ja: o, die is mooi. Uiteindelijk waren er twee favorieten en na nog een keer passen bleek de door de verkoopster aangedragen jurk De Jurk te zijn.

En daar stond ze dan, mijn grote middelste zus. In een prachtige prinsessenjurk, te stralen met een twinkeling in haar ogen. Zal ik hem dan maar nemen? Vroeg ze een beetje onzeker, het is nogal een belangrijke aankoop namelijk. Wij knikten van ja. En daar kwamen de waterlanders (ja dat wordt nog wat op die trouwdagen straks). Ik ben erg benieuwd hoe ze eruit ziet op de grote dag, mooi opgemaakt, haren gekapt, boeket erbij. Het wordt vast prachtig! En zaterdag mag ik… Het wordt nu wel heel erg spannend.

Vastgeroeste werkstructuren

Waarom werken we eigenlijk van negen tot vijf (of zes)? En waarom zitten we met z’n allen braaf verzameld op een kantoor te werken terwijl het ergens anders misschien efficiënter werkt? De eerste vraag stel ik mezelf regelmatig als ’s ochtends de wekker gaat. De tweede was wat minder top-of-mind maar is dat sinds gisteren wel geworden. Ik heb namelijk femaniste Roos Wouters geïnterviewd over de mogelijkheden die Het Nieuwe Werken biedt om flexibeler te werken.

FemAniste? Ja, dat is geen typefout. Roos gelooft dat vrouwen én mannen werk en zorg voor hun kinderen graag beter willen combineren. Het zijn niet alleen de moeders die nog een interessante carrière willen nadat ze gebaard hebben, maar de werkende vaders willen ook graag een band opbouwen met hun kind. En daarbij kan Het Nieuwe Werken dus helpen.

De negen-tot-vijf-cultuur (en hiermee bedoel ik niet de vacaturewens van werkgevers om potentiële werknemers gelegitimeerd te vragen over te werken) en het ouderwetse over de schouder willen meekijken van de baas of manager, zijn niet meer van deze tijd. En toch wordt het overal in stand gehouden. Waarom? Omdat we het gewend zijn. Roos pleit voor verandering.

Neem bijvoorbeeld jonge vrouwen. Ze krijgen de kans om zich door studie te ontwikkelen en hoeven bij een huwelijk hun werk niet meer op te geven. Na de studie volgt de carrière, want als je eerst voor kinderen gaat, sluit je als parttimer achteraan in de werkrij, met alle financiële gevolgen van dien. Bovendien wordt jezelf ontplooien daarna lastig. Dus krijgen vrouwen steeds later kinderen, met complicaties, miskramen en onvruchtbaarheid tot gevolg. Gynaecologen en het Ministerie van Gezondheidzorg trekken aan de bel: vrouwen moeten eerder voor kinderen kiezen.  Leuk idee, maar als je vrouwen niet faciliteert in hun keuze (crèchekosten en flexibele werkmogelijkheden) en ze juist carrièrekansen ontneemt, dan kiezen ze er niet voor. Wat dat betreft wordt de moederschapscultuur ons opgelegd. Papa werkt en mama levert in.

Zo niet Roos, zij wil het allemaal. Het moet te combineren zijn, vindt zij. Dat is ook in het belang van werkgevers want ‘als je uiteindelijk moet kiezen tussen werk of je kinderen, kies je natuurlijk voor het tweede’. Ze werd gevraagd om te werken voor een prominent damesblad. Leuk, zei ze, maar ik wil het wel combineren met de zorg voor mijn kinderen. “Negentig procent van onze medewerkers is moeder en werkt gewoon van half negen tot half zes, voor jou maken we geen uitzondering”, sprak de hoofdredacteur. Dat is dan knap stom, antwoordde Roos. Die negentig procent zou er enorm baat bij hebben. Ze heeft de baan niet genomen.

Knap vind ik dat. Zo voor je mening staan ook al gaat het ten koste van je inkomsten. Roos is bevlogen en ziet het als haar taak om Het Nieuwe Werken te promoten. Ze wil mensen overtuigen van de onzin van de ouderwetse opvatting en van de noodzaak om van bedrijfscultuur te veranderen. Ik zeg: laten we haar steunen! Lees meer over haar op www.rooswouters.nl.

De vraag en het antwoord

Aan onderstaand verslag van ons weekendje Parijs ontbreekt een belangrijk onderdeel. Cruciaal zelfs, want het gaf het hele weekend een misselijkmakend, gelukzalige roze gloed. Hoog tijd om meer te vertellen over de vraag, het antwoord en hoe, wat, waar, waarom en wanneer.

Zondag was het Valentijnsdag. We gingen met de metro richting Eiffeltoren en voor we weggingen klopte Mathijs nog even op zijn zakken ‘had hij alles’? Hij was ook een beetje zenuwachtig. Bij de beroemdste toren van Frankrijk aangekomen bleek dat we niet de enige waren die hem die dag wilden bekijken. Het stond zwart van de mensen die in lange, zich niet voortbewegende rijen stonden te wachten. Geen beklimming voor ons dus. Gelukkig valt er genoeg te zien en te doen in Parijs, dus pakten we de metro naar de Arc de Triomphe. Daar aangekomen kochten we een kaartje om naar boven te gaan (en beluisterden we een verhitte discussie tussen de kaartjesverkoopster en de mensen voor ons).

Met de trap omhoog kom je in de Arc de Triomphe. Daar staat een kleine tentoonstelling over het monument dat is gebouwd om de overwinningen van Napoleon te vieren: zijn triomfen. Ik wilde de tentoonstelling rustig bekijken, maar daar stak Mathijs een stokje voor. Naar boven, naar het dak dus. Flink wat traptreden later kwamen we aan. Het was een heldere, zonnige dag en je kon ver over heel Parijs kijken. Nadat we het uitzicht een tijdje bewonderd hadden, zocht Mathijs een rustig plekje op. Die zijn er dus niet in Parijs en zeker niet op een monument. We hadden net een mooi plekje bemachtigd, kwam er een roodharig, Duits jongetje gezellig bij ons staan.

Aan de andere kant van het dak was nog wel wat ruimte. We keken naar de Grand Arche en Mathijs vertelde me hoeveel hij van me houdt. Ik deed alsof ik alles volkomen normaal vond. En toen kwam de vraag der vragen. Op één knie en met een doosje met een prachtige ring in zijn hand vroeg hij: wil je met me trouwen? Mijn antwoord was betraand en erg volmondig ‘jaaaaaaa’. We feliciteerden elkaar en Mathijs deed de ring bij me om, die perfect paste. Vervolgens vroeg iemand of wij een foto van hen wilden maken. Euhm, maak er maar liever een van ons!

De rest van onze tijd in Parijs liepen we enigszins verdwaasd gelukkig rond. We zijn verloofd, we gaan trouwen! Dat is iets wat andere mensen doen, maar nu zijn wij het. Een geweldig gevoel. Op 14 augustus is De Dag, precies een half jaar na de vraag. Wij hebben er zin in!

Weekendje Paris

Het was nog even spannend of de trip wel door kon gaan. Op donderdagavond stond Mathijs namelijk met pech langs de weg in Goirle. Gelukkig kon de garage de auto vrijdags nog maken en stonden we zaterdagochtend bepakt en bezakt paraat om richting Parijs te vertrekken. Eekie was ook weer opgeknapt van zijn blaasgruis, dus we konden met een gerust hart gaan.

Aangekomen in Parijs viel meteen het heerlijke verkeer op. Drukte alom, keihard passerende motorrijders op de Périférique, rijstroken die uit het niets ontstaan en stoplichten die puur voor de sier langs de weg staan. De garage bij het hotel was niet bepaald geschikt voor Amerikaanse sleeën. Onze Alfa ging met moeite door de krappe bochten, maar kwam dankzij de stuurmanskunsten van Mathijs - met wat steken - heelhuids beneden.

Het hotel was leuk, klein, netjes en gezellig. Le Cantagrel is een aanrader vanwege de ligging, de goede prijs-kwaliteitverhouding en het goede bakkertje aan de overkant. Onze kamer bevond zich op de zesde etage en had zelfs een (klein) bubbelbad. Heerlijk na een dag rondlopen in de vrieskou. Want koud was het! Toen we de eerste middag op zoek gingen naar de Murphy’s pub, een metrohalte te ver uitstapten (we dachten dat het wel meeviel met de afstanden) en ons niet warm genoeg hadden aangekleed, was het duidelijk: mijn meegenomen ski-jas was geen overbodige luxe.

De eerste avond aten we bij Le Petite Casserole achter het hotel. Een oude, gezette uitbater en zijn wulpse serveerster hielpen ons vriendelijk. De bestelling ging op een papiertje, via een buis in de vloer richting de keuken in de kelder. Het eten stond binnen vijf minuten op tafel en was erg smakelijk. Al had ik een klein beetje groente, desnoods een garnering, wel lekker gevonden. Maar ach. Ik had chocoladetaart na en Mathijs koos een klein maar kostbaar likeurtje.

Dag twee (over twee dagen volgen meer details J). We zagen de Eiffeltoren en de Arc de Triomph, lunchten in La Defense met uitzicht op de Grand Arche en winkelden wat. ’s Avonds aten we twee metrostations verderop (Cour de St. Emilion, ik herhaal - want dat doet de automatische metro ook - Cour de St. Emilion). Daar aten we in een wijnbar (Sancerre!) waar het TL-licht nog hoogtij vierde, de tent stampvol zat, een anorexiameisje twee tafels verderop alleen maar in haar eten prikte en Mathijs iets echt Frans koos wat zuurkoolstamppot bleek te zijn.

Dag drie. Eerst naar LaFayette, waar ik me verwonderde over de prijzen van designerjurkjes en heel bang was per ongeluk iets om te stoten. Het was maar goed dat ik mijn tas niet bij me had, dan had ik zeker iets omgemaaid. Gelukkig bleken er ook betaalbare winkeltjes te zijn en kon ik nog even shoppen. Daarna was het op naar de Sacre Coeur. Die krijg je niet zomaar te zien, daarvoor moet je eerst flink wat trappen opwandelen. Hijgend kwamen we aan op het Place du Tetre. Dat blijft leuk! Gelukkig hadden de kunstenaars zich goed warm aangekleed. We genoten van het uitzicht en pakten vervolgens de metro richting het Parijse Polly Maggoo alwaar Mathijs met de chef-kokkin op de foto ging. Daarna de hoek om naar de Notre Dame waar Mathijs vooral geïnteresseerd was in een bestelwagen die werd gecontroleerd op het gewicht van zijn lading.

Lunchtijd bij de Italiaan. We aten een heerlijke, vullende pizza waarna we het restaurant uitgebonjourd werden omdat de koks zelf gingen eten: licht aan, muziek uit en rekening op tafel. De middag eindigde op het gigantische kerkhof Père LaChaise waar we vele laatste rustplaatsen zagen waaronder die van Edith Piaf en Frederic Chopin en meerdere keren de weg kwijt raakten. Er werd daar overigens een aflevering van een Frans tv-programma opgenomen, dus soms was de route even niet begaanbaar (nee, we staan nergens op de achtergrond blij te zwaaien).

’s Avonds weer uit eten, het laatste diner in Parijs. We zochten ongeveer een uur naar een tentje dat aan onze hoge eisen kon voldoen in de buurt van de Bastille. Uiteindelijk aten we heerlijke salades in een leuk en drukbezocht eetcafé. Verbazingwekkend hoe laat mensen nog binnen wandelen om een hapje te eten op maandagavond (tien uur is geen probleem). Na het eten voelden we ons nostalgisch en pakten we de metro - die natuurlijk opeens lang op zich liet wachten - naar de Arc de Triomph om hem by night te bewonderen. Hij stond er prachtig bij ondanks de kou (hadden wij meer last van). Snel naar het hotel om op te warmen. Daar hadden we overigens een prima koelkast. De kamer had een dubbel raam en alles wat je daartussen zette, bleef koelkastkoud. Fijn voor wat fris, water of champagne (ik noem maar iets).

Dinsdag zat het er helaas weer op. Bewapend met een versgebakken notenbrood van de bakker moesten we ons gelukkige coconnetje van Parijse cultuur, geluk en liefde verlaten voor de realiteit van alledag. We belandden onmiddellijk twee keer in een verkeersopstopping (ongeluk en buspech), maar reden daarna soepeltjes naar huis. Wat een fantastisch weekend was het!  Bercy - Bercy.

N.B. Sorry voor het lange verhaal…

Verrassing!

Houden vrouwen van verrassingen? Ja en nee, wat deze vrouw betreft. Ja, als het gaat om cadeautjes, spontane luxe dinertjes en het winnen van de Postcodeloterij. Nee, als het gaat om iets dat mijn plannen in de war schopt. Ik houd er namelijk van om zaken uit te stippelen. Zoals het een echte oer-Hollandse vrouw betaamd plan ik afspraken tot maanden vooruit in mijn agenda en doe ik mijn inkopen voor een paar dagen vooruit (mits ik alleen eet, anders wil Mathijs steevast iets anders eten dan waar ik boodschappen voor heb gedaan).

Mijn eerste reactie toen ik hoorde dat Mathijs onze oude douche er donderdag had uitgesloopt was dus niet ‘wat heb ik toch een fijne, doortastende, handige man die van aanpoten weet’, maar meer zoiets als ‘nu ben ik al verkouden, kan ik ’s ochtends niet eens lekker warm douchen en is het huis natuurlijk een complete teringzooi’. Lief? Nee. Maar wel eerlijk.

Maarja, als Mathijs iets in zijn hoofd heeft, voert hij het ‘t liefst onmiddellijk uit. Niks geen plan van aanpak, tijdschema of overleg want daarmee gaat kostbare tijd verloren. Hup, doen, slopen, breken en dan weer opbouwen. Gelukkig kent hij me langer dan vandaag en was hij zo lief om na het slopen netjes puin te ruimen en te stofzuigen (zodat ik ’s nachts mijn nek niet zou breken over losse betonblokken). Vrijdagochtend waste ik me ouderwets met een washandje, zaterdag en zondag baadde ik uitgebreid bij de sportschool.

Vanmorgen was het zover; de nieuwe douchebak stond waterpas en was gemetseld, de afvoer vast gemonteerd, de douchecabine netjes gekit en de kit uitgehard. Komende woensdag gaat Mathijs zich nog ontfermen over het betegelen van de douchebak en andere details. Maar douchen kon dus al. En het was heerlijk. Zo lekker ruim! Van 80×80 naar 90×90 cm is een groot verschil. Dus moet ik mijn excuses een beetje aanbieden voor mijn eerste zeur-reactie. De nieuwe douche een leuke verrassing: een volmondig ja!

De jongen Maarten Stekelenburg

Er zijn van die interviews waar mijn hart iets sneller van gaat kloppen. Zo kreeg ik vandaag de kans om Maarten Stekelenburg te interviewen. Inderdaad: de keeper van het Nederlands Elftal en Ajax. Vol enthousiasme en licht gespannen toog ik met camera en blocknote naar Amsterdam Arena. In de trein dacht ik aan hoe het zou gaan. Zal hij aardig zijn? Veel praten? Originele citeerbare uitspraken doen of de mediagetrainde inkoppertjes gebruiken?

Voorafgaand aan het interview mocht ik aanwezig zijn bij de training en persconferentie. Niet noodzakelijk, maar ik zeg geen ‘nee’. Ruim op tijd kwam ik aan bij de Arena, vond de hoofdingang en vervolgens de receptie. Daar vertelde de portier me dat ik vier trappen op moest. Alleen dacht ik dat hij vier etages bedoelde, waardoor ik bovenin het stadion op de perstribune terecht kwam. Je bent een vrouw of niet. Daar heb ik overigens erg leuk gepraat met een man die de platen rondom de perszitjes aan het vervangen was met wat collega’s. Hij vond de spelers maar verwende miljonairs, ze konden veel beter, maar deden het niet. Toen ik de andere pers het veld zag betreden, ging ik maar weer naar beneden terug naar de portier. Gelukkig liep er toen net een journalist van vi binnen, die ik achtervolgde tot aan het veld.  

De training bleek niet zo spannend. De spelers trapten een balletje en renden een rondje. Wel was het leuk om tussen de journalisten te staan, waarvan ik er maarliefst eentje herkende. Het was veel ouwe jongens krentenbrood. De mannen onder elkaar praten wat over voetbal ‘neuh Ajax wordt niet eerste dit jaar, maar ze gaan Twente nog wel voorbij’ en zo nu en dan werd er een balletje nonchalant teruggetrapt als die buiten de lijnen kwam. Ik stond er tussen en deed alsof ik me heel erg op mijn plaats voelde. Vervolgens werden een paar spelers geïnterviewd door verschillende media. Stekelenburg had de eer om bevraagd te worden door de jongste journalist ter plaatse.

Vervolgens de persconferentie waar het er totaal niet heftig aan toeging, zoals je wel eens op tv ziet. Er werden vragen gesteld en de coach gaf antwoord. Wel praatte hij zacht en bedachtzaam en luisterde iedereen gespannen. Het was duidelijk wie er de baas was. Na de conferentie was het eindelijk tijd voor mijn interview. Maarten had zich omgekleed in zijn gewone kleding, gaf een stevige hand en ging zitten. Hij stak van wal, praatte honderduit en vertelde - toen zijn telefoon afging - dat hij elk moment vader kan worden. En dat er belangrijkere dingen zijn dan voetbal. Hij ziet voetbal meer als een hobby dan als werk, maar dan wel een erg goed betaalde hobby. Een jongensdroom die uit is gekomen. En zoals hij tegenover me zat, was hij ook echt een jongen die zijn droom beleeft. Gretig, enthousiast en blij. Trots op wat hij bereikt heeft en apetrots dat hij papa wordt.

Droomkast

Ken je die reclame van Heineken waarbij vier vrouwen letterlijk gillend van blijdschap een walk-in-closet bewonderen? Stiekem is zo’n overzichtelijke en grote etalage voor kleding de natte droom van bijna iedere vrouw. Nou droomde ik al jaren van ‘gewoon een hele grote, mooie kast’. Iets minder spectaculair dan walk-in, maar zeker zo doeltreffend en overzichtelijk. Vandaag is mijn wens in vervulling gegaan.

Toen ik in ons nieuwe huis de slaapkamer bekeek, zag ik onmiddellijk waar De Kast moest komen. De verdere realisatie van De Kast had wel wat voeten in de aarde. Eerst moest ik Mathijs overtuigen van het nut en de noodzaak van één gigantische kast in plaats van een paar goedkope exemplaren naast elkaar. Het oog wil ook wat. Vervolgens startte de zoektocht. Via Ikea, internetcatalogi en woonspeciaalzaken, kwamen we bij BeterMeubel in Baarle Nassau terecht. Aldaar bestelden we een kast die - helaas helaas - tien weken levertijd had. Geduld is een schone zaak. En dus timmerde Mathijs na de verhuizing de oude, veel te kleine, gammele kledingkast provisorisch in elkaar. Afgelopen weekend zeeg die kast met een paar kleine beweging vakkundig neer, om vervolgens met veel kabaal door Mathijs uit het raam gegooid te worden.

Vandaag tussen twaalf en drie was het zover. Toen dus om 12.08 uur mijn telefoon ging en ik zag dat het Mathijs was, verwachtte ik goed nieuws in de trend van ‘ze zijn er al’. Niets was minder waar, Mathijs stond namelijk muurvast in een file op de A58 vanwege een ernstig ongeluk. Hij kon niet voor- of achteruit. Dus ik bel BeterMeubel. Na wat doorkiezen en een verkeerd nummer, krijg ik een dame aan de lijn die ziet dat de bezorgers al in Tilburg zijn. Ze belt de heren en die blijken zelfs al voor de deur te staan. Paniek! Hierna volgt een druk heen-en-weer-bellen tussen Mathijs, BeterMeubel, mijn schoonmama en mijzelf. Uiteindelijk is schoonmama zo ontzettend lief om op haar fiets te springen richting ons huis. Gelukkig, want de bezorgers hadden nog maar één adresje en gingen anders terug naar de opslag. Ondertussen maak ik naar allerlei rekeningen geld over - o nee, naar giro maak je niet binnen een dag over - zodat er aan de deur gepind kan worden.

Adem in, adem uit. Belt Mathijs. Dat ie weer rijdt. En dus belt hij zijn mama af en scheurt naar huis alwaar hij de bezorgers van een drankje voorziet en toekijkt hoe zij de kast in elkaar zetten. Het duurt een paar jaar en kost wat stress, maar hij staat er: De Kast. Vanavond inruimen!

Sportschoolperikelen

In het kader van de goede voornemens ben ik weer drie dagen te vinden in de sportschool. Voorheen combineerde ik spinnen met ‘de zaal’(beetje cardio en wat krachttraining). Afgelopen woensdag wilde ik eens kijken of Body Pump iets voor mij zou zijn. Dus sprak ik af met vriendin J., die ook nog een groentje was op pumpgebied.

Vriendin J. werd alleen nogal opgehouden door een spekgladde weg. Ze was ternauwernood op tijd. Het was een teken aan de wand voor de rest van de avond, want die verliep niet bepaald vlekkeloos. Het begon bij binnenkomst. Ik heb zo’n nogal duur abonnement waarbij handdoeken zijn inbegrepen. Ik wil er twee (een om te sporten en de sauna in te gaan, een voor na het douchen). Helaas blijkt dit met regelmaat teveel gevraagd. Ik had me voorgenomen dat ik ‘er wat van zou zeggen’ als me weer een tweede handdoek geweigerd werd en zo gezegd zo gedaan. Het meisje keek me verbaasd aan en zei ‘maar dan hebben andere mensen geen handdoek’. Ik snauwde: ‘dat is niet mijn probleem’ (misschien kunnen ze meer handdoeken aanschaffen of vaker een wasje doen). Uiteindelijk accepteerde ik toch maar de ene handdoek, want ik had weinig keus. Belachelijk!

Vervolgens staan wij netjes om acht uur in de zaal, klaar voor onze eerst les. Wat blijkt om 20.15 uur; er is geen leraar! Ze rouleren de les met vier instructeurs en dat was dus even mis gegaan. De leraar kwam er meteen aan, zeiden ze, maar wij waren het wachten beu en gingen de zaal in. Daar werden we al snel aangesproken door een vent van de sportschool die ons wel goede beenspieroefeningen wilde leren. Wij waren meer geïnteresseerd in de buikspieren.  Gelukkig wist hij ook een leuke oefening voor de buik. Na een kwartiertje kwam het addertje onder het gras uitgekropen: hij was personal trainer en wilde graag met ons naar een doel werken. Voor 65 euro per uur! Ja daaaag! Toen ik hem vrij duidelijk meldde dat ik dat veels te duur vond, bleef hij eerst nog een beetje ongemakkelijk staan om daarna af te druipen. Al met al niet zo’n succesvolle avond dus. Hopelijk lukt het om volgende week wél te Body Pumpen met twee handdoeken.

Jheronimus Bosch

Wie? Jeroen Bosch, de schilder. In 2016 is deze beroemde Bossche kunstenaar 500 jaar overleden en langzaamaan bereidt de stad Den Bosch zich erop voor dit te vieren. Reden genoeg om het jaarlijkse werkuitje gisteren in het teken van Bosch te stellen. En dus maakten we een ijskoude wandeling door de stad langs belangrijke punten, bekeken we allerhande spulletjes uit Bosch’ tijd (eind van de middeleeuwen) en bewonderden we een aantal schilderijen die op hem geïnspireerd waren in het Noord-Brabants museum. We eindigden de middag met een bezoek aan het Jheronimus Bosch Art Center in de voormalige St. Jacobskerk.

En met name dat laatste was bijzonder interessant. Voordat ik in Den Bosch werkte had ik nog nooit van Jeroen Bosch gehoord. En toen ik een jaar of drie geleden zijn schilderijen bekeek vond ik ze ‘een beetje raar en druk’. Maar wat bleek; als je er meer vanaf weet worden zijn schilderijen een stuk interessanter. Zo leefde Bosch in een tijd dat Joden slechts geduld werden omdat zij geld mochten uitlenen en de Christenen niet. Dat was meteen het enige waar Joden goed voor waren want verder kregen ze overal de schuld van (bijvoorbeeld de uitbraak van een epidemie) en werden ze eens in de 30-40 jaar op een hoop buiten de stad gegooid en levend verbrand. Gezellig.

Een ander grappig wereldbeeld uit de middeleeuwen: lelijke mensen zijn slecht. Dat  geloofden de mensen toen echt. Misschien aanbidden wij nu schoonheid, omdat we onbewust denken dat mooi staat voor goed. Verder was iedereen vooral erg bang. Bang voor de erge dingen die je tijdens het leven konden overkomen (ik noem een pest, lepra, het overlijden van allerlei mensen, armoede) maar vooral bang voor de dood. Want je gaat alleen maar naar de hemel als je goed hebt geleefd. Anders wacht de hel. En het was nog niet zo gemakkelijk om perfect volgens de regels van de kerk te leven.

Al deze zaken komen subtiel of minder subtiel terug in Bosch’ schilderijen. Hij was zijn tijd ver vooruit en wilde de mensen graag aan het denken zetten. In vrijwel elk schilderij speelt het christelijke geloof een grote rol, maar hij voegt er altijd iets aan toe. En alles heeft een diepere betekenis. Wist je bijvoorbeeld dat een uil staat voor een penis? Dan kijk je toch heel anders naar een geschilderd, naakt mannetje dat een enorme uil omarmt. Intrigerend.

Zeg het met Loesje

Geïnspireerd door een collega-blogger zet ik 2009 en de verwachtingen van 2010 voor jullie op een rij. Laatst las ik ergens de kreet ‘wat zou je willen deleten van 2009′. Als ik het puur even op mijzelf en mijn eigen belevingswereld betrek (natuurrampen, moordaanslagen, crisis en klein leed laat ik dus even buiten beschouwing) dan kan ik niets bedenken wat ik wil deleten. 2009 was een topjaar. Tijdens kerst 2008 sprak ik de woorden uit dat ik graag een huis wilde kopen met Mathijs. Dat is gelukt. Bovendien gaat het gewoon lekker, z’n gangetje zeg maar. Natuurlijk waren er ook minder leuke of verdrietige gebeurtenissen zoals het overlijden van mijn opa en de oma van Mathijs. Maar ook die wil ik niet deleten omdat beiden hun 90^e verjaardag hebben gehaald. Ze vonden het - denk ik - zelf wel mooi geweest.  

Voor 2010 heb ik vanzelfsprekend een paar goede voornemens. Het is het jaar dat ik dertig word. Als vrouw heb ik een paar hoge eisen voor mezelf gesteld bij het behalen van deze mijlpaal. Huisje, boompje, beestje is gelukt en de leuke vent is ook al jaren binnen. Nu nog het volwassen gedrag tentoonspreiden dat hoort bij The Big Three-O. Verdere voornemens: een serieuze balansmaand (want tijdens die verbouwing, verhuizing en de daaropvolgende feestmaand heb ik even al mijn eet- en drinkprincipes overboord gegooid), lekker veel bloggen en sowieso meer schrijven voor de lol. Maar het belangrijkste: ik wil vooral veel genieten van het leven, ons huis en familie en vrienden (ik noem een Luca). Baas H. stuurde me een mooie Loesje. Daar sluit ik me helemaal bij aan.