Zeg het met Loesje

Geïnspireerd door een collega-blogger zet ik 2009 en de verwachtingen van 2010 voor jullie op een rij. Laatst las ik ergens de kreet ‘wat zou je willen deleten van 2009′. Als ik het puur even op mijzelf en mijn eigen belevingswereld betrek (natuurrampen, moordaanslagen, crisis en klein leed laat ik dus even buiten beschouwing) dan kan ik niets bedenken wat ik wil deleten. 2009 was een topjaar. Tijdens kerst 2008 sprak ik de woorden uit dat ik graag een huis wilde kopen met Mathijs. Dat is gelukt. Bovendien gaat het gewoon lekker, z’n gangetje zeg maar. Natuurlijk waren er ook minder leuke of verdrietige gebeurtenissen zoals het overlijden van mijn opa en de oma van Mathijs. Maar ook die wil ik niet deleten omdat beiden hun 90^e verjaardag hebben gehaald. Ze vonden het - denk ik - zelf wel mooi geweest.  

Voor 2010 heb ik vanzelfsprekend een paar goede voornemens. Het is het jaar dat ik dertig word. Als vrouw heb ik een paar hoge eisen voor mezelf gesteld bij het behalen van deze mijlpaal. Huisje, boompje, beestje is gelukt en de leuke vent is ook al jaren binnen. Nu nog het volwassen gedrag tentoonspreiden dat hoort bij The Big Three-O. Verdere voornemens: een serieuze balansmaand (want tijdens die verbouwing, verhuizing en de daaropvolgende feestmaand heb ik even al mijn eet- en drinkprincipes overboord gegooid), lekker veel bloggen en sowieso meer schrijven voor de lol. Maar het belangrijkste: ik wil vooral veel genieten van het leven, ons huis en familie en vrienden (ik noem een Luca). Baas H. stuurde me een mooie Loesje. Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Gelukkig nieuwjaar

Lieve familie, vrienden en lezers. Bij dezen wil ik jullie een fantastisch 2010 wensen! Op naar nieuwe dromen, avonturen vakanties, huizen, banen, mini-mensjes en liefdes. Maar nu eerst: bijkomen, uitrusten en de goede voornemens op een rijtje zetten…

Stof tot denken

Kritiek: het blijft lastig. In mijn jaren als redacteur heb ik enorme bakken stront over me heen gekregen, ontelbare keren goedbedoelde kritiek geïncasseerd en een flinke dosis opbouwend commentaar verstouwd. In het begin vond ik het lastig; had ik enorm mijn best gedaan op een tekst moest het compleet anders. Maar daardoor werd de tekst wel beter en zorgde ik ervoor dat ik die kritiek de volgende ronde niet opnieuw zou ontvangen.

Mijn meest kritieke moment is geweest toen ik zakte voor mijn afstuderen schrijvende pers. Ik werd gewogen en te licht bevonden. En ze hadden nog gelijk ook. Door mijn studie ben ik grotendeels heen gefietst, maar bij het afstuderen bleek dat de lat toch wat hoger werd gelegd dan leuk geflierefluit. Pijnlijk, maar ontzettend leerzaam.

Inmiddels weet ik wat ik wel en niet kan, wat mijn sterke en zwakke punten zijn. Geïnterviewden willen vrijwel altijd iets aan een tekst veranderen, daar ben ik aan gewend. Soms omdat het niet klopt, andere keren omdat we van mening verschillen en in weer andere gevallen omdat ze er iets over te zeggen willen hebben. Deze week kreeg ik het commentaar terug op een stuk dat ik had geschreven over een debat. Zeven van de acht mensen waren positief, variërend van ‘prima’, tot ‘mooi verwoord’, ‘goed verslag’ en ‘vlot geschreven’.

Alleen één persoon was not amused. Ik zal de kritiek hier niet letterlijk neerpennen, maar hij was het er alles behalve mee eens. En dat stak me. Niet omdat ik dacht dat hij gelijk had, maar omdat ik moeite had met zijn toon. Die was nogal elitair. Mijn hart ging sneller kloppen en ik voelde dat ik boos werd. Aan de andere kant vond ik ook weer niet dat dit het waard was om me over op te winden. Ik verwerkte zijn wijzigingen en stuurde een zakelijke mail terug. Maar vanmorgen moest ik er weer aan denken. Waarom was hij zo negatief? En waarom zat ik ermee? Toen kwam ik deze spreuk tegen: feedback zegt net zoveel over jou, als over de persoon die hem geeft. Daar ga ik even over nadenken. Fijne feestdagen allemaal!

Winters mysterie

Eigenlijk dacht ik dat ik het gedroomd had, maar de volgende ochtend bleek er toch echt een weg-afzet-hek voor ons huis te staan. Het gebeurde in de nacht van zaterdag op zondag rond 2.30 uur. Ik werd wakker van een enorm kabaal. Het klonk alsof ze voor onze deur met een hamer op ijzer aan het kloppen waren. Dat kan niet, dacht ik terwijl ik me omdraaide. Maar het lawaai hield aan en dus wierp ik een blik uit het raam. Weliswaar zonder lenzen (twee keer min 4) kon ik een oranje behest figuurtje ontdekken in de witte sneeuw. Het zal wel, dacht ik, terwijl ik weer het warme bed indook.

Zo nu en dan schrok ik wakker van het lawaai, maar iedere keer draaide ik me weer om. ’s Ochtends dacht ik dat ik het gedroomd moest hebben. Wie plaatst er nou middenin de nacht een wegafzetting? Toen ik het een paar uur later aandurfde om naar buiten te gaan, zag ik dat het toch waar was. Onze straat was aan beide kanten afgezet en een stukje verderop hing rood-wit-gestreept lint.

Het blijft alleen nog een mysterie wat er is gebeurd. De sneeuw bedekt het namelijk. Wel kan ik een soort van gat in de weg zien zitten. Maar waarom? Geen idee. Mijn fantasie slaat op hol, zou het een grondverzakking zijn of een vuurwerkinslag? Mathijs blijft er erg nuchter onder en zet me weer met beide benen op de grond; dat moet een bevroren gas-, riool- of waterleiding zijn. Hmm, aha! En zo gebeurde er toch nog iets tijdens deze witte winterdagen voor kerst.

Smaakvolle stresskerst

Kerst viel vroeg dit jaar, afgelopen vrijdag zaten wij namelijk al aan de kerstdis met de vaste medewerkers van Polly, de baas en ex-baas en de bijbehorende aanhang.  Mathijs en zijn keukencollega D. hadden zich flink uitgesloofd in de keuken. De rest van ons genoot van half acht ’s avonds tot vier uur in de ochtend. Pas toen sloten we de deur achter de laatste gasten en ploften we neer op de bank. Het was een erg geslaagde avond, alleen waren we de volgende dag niet zo fit. Heel gek.

Het menu bestond uit een oestertje, daarna een amuse van aardappel-pistache-puree met gegrilde coquille en truffelaardappelchips, vervolgens een soepje van rivierkreeft met Cognac, als tussengerecht risotto met tomatenchutney, zeeduivel en krokant gebakken parmaham, als hoofdgerecht lamsfilet met vijgensaus, soesjes van aardappel en amandel en gegrilde groene asperges. Het dessert bestond uit een deegbakje met daarin gecarameliseerde appeltjes en een sabayon van Calvados. Tot slot aten we nog een kaasplankje na. Nouja plankje: zeg maar gerust plank.

Verfijnd, smaakvol, gedoseerd en heerlijk, kortom: het was goddelijk. Heel toepasselijk voor een kerstdiner waar we in principe de geboorte van Jezus - zij het twee weken te vroeg - vieren. Mathijs kookte de sterren van de hemel - om het maar even bij kerstclichés te houden - en de kerstballen uit de boom. Normaal gesproken  doet hij dat ook op eerste kerstdag bij mijn ouders thuis. Alleen heeft hij deze kerst een jaartje vrij. De gangen zijn verdeeld over de overige culikundige aanwezigen. Ik mag zorg dragen voor het hoofdgerecht en dat vind ik erg leuk. Normaal gesproken ben ik namelijk de wind onder de vleugels van Mathijs- zeg maar. Nu mag ik uit de schaduw stappen en zelf iets smaakvols creëren. Ondertussen blader ik driftig door al mijn knutselkookboeken op zoek naar Het Perfecte Gerecht. Ik leg de lat lekker hoog voor mezelf, dus ik ben benieuwd. Wordt het een smaakvolle hoofdschotel of een gestreste Mel. De tijd zal het leren.

Pruttelkontje

Al eerder beschreef ik mijn grote liefde voor mijn neefje Luca. Afgelopen zaterdag is de liefde weer een klein beetje gegroeid, net als de kleine man zelf, want toen mocht ik weer met hem knuffelen. Where is the love? vroegen The Black Eyed Peas zich af. Nou hier dus. Luca was gegroeid, maar is met zijn bijna-drie-weken nog steeds een superschattig, inimini, pietepeuterig hulpeloos dotje mens. Met zijn kleine vingertjes, tongetje uit de mond (waar is de melk?), luierkontje en grote ogen steelt hij de harten van iedereen. Ja, zelfs als hij op mijn schoot zijn luier voelbaar vol pruttelt vind ik hem nog aandoenlijk. Ach, poepie gedaan? Mijn meest volwassen kant komt naar boven.

Raar idee dat dit kleine mannetje over een maand of wat kan zitten, straks steeds meer contact maakt met de mensen en wereld om hem heen, over een jaar een dreumes is en over twaalf jaar een puber (ze schijnen er tegenwoordig erg vroeg bij te zijn met die puberteit). Zo hulpeloos en volledig aan de zorg van zijn ouders overgeleverd als hij nu is, bepaalt hij het complete leven van mijn zus en zwager. Alles draait om Luca. Slaapt hij? Hoeveel eet hij? Huilt hij? En waarom? Raar dat hij over vijftien jaar een puisterige, sprieterige jongen is die illegaal vuurwerk afsteekt, met vrienden rondhangt op de hoek van de straat, stiekem spijbelt en zijn ouders aan hun kop zeurt om een scooter voor zijn verjaardag.

Van mij mag hij nog wel even klein blijven. Al volg ik natuurlijk elke ontwikkeling op de voet, hoe klein ook. Op naar het eerste lachje, tandje, stapje en fruithapje!

Verhuisdingetjes

Ik verwaarloos jullie een beetje, ik weet het. Waarvoor mijn excuus. Maar ik heb mijn handjes in de tussentijd flink laten wapperen.  Afgelopen weekend zijn we namelijk verhuisd en gisteren hebben we ons oude appartement officieel opgeleverd. Twee mooie anekdotes:

Ex-bovenbuuf M en ik tillen wel even een kastje naar beneden. Dat kunnen wij wel hoor. De anderen zijn allemaal naar het nieuwe huis, dus we zijn op onszelf aangewezen. Buuf M gaat onder en ik pak het eigenlijk net iets te zware kastje van boven, we maken de draai, nog iets naar links, naar rechts, even wachten. En dan… zitten we klem. Buuf M staat tegen de muur met het kastje tegen zijn gezicht gedrukt. Mijn been zit een paar treden hoger klem tussen kast en traptree en ondertussen kraakt een van de deurtjes vervaarlijk. En wij? Wij lachen ons een breuk wat niet echt helpt als je eigenlijk kracht moet zetten. Uiteindelijk herpakken we onszelf en brengen de kast naar beneden. De scharnier van het deurtje is helaas wel gesneuveld.

In het nieuwe huis wordt vriend J opgehaald door twee voetbalvrienden. Alleen is de verhuiswagen nog niet leeg. Nou, dan helpen die jongens toch gewoon een handje mee! En zo kwam het dat ik middenin de verzameling dozen en huisraad in de woonkamer een wildvreemde jongen tegenkwam die vroeg waar de tas met fotolijstjes naartoe moest.

Ik zal die tv wel even aansluiten. Daar draai ik - als vrijgevochten vrouw - mijn hand toch niet voor om! Ik volg het stappenplan nauwkeurig en wacht enkele seconden tot het installatiemenu in beeld verschijnt. Er gebeurt niets. Nog een keer alles van begin af aan. Niets. Hmm, straks toch maar even aan vriend B vragen als hij langs komt. Die ontdekte vrij snel waar het aan lag; het is handig als je de scartkabel erin doet…

Die dingetjes houd je toch. En zo kan ik nog wel even doorgaan (ook met meer succesvolle acties overigens hoor). We doen ons best en het wordt steeds gezelliger!

Onderweg naar gisteren

Het doek valt voor ONM. Was ik ooit een verstokte GTST-fan, inmiddels kijk ik -mede dankzij Mathijs- al jaren naar Onderweg Naar Morgen. De heftige levens, de gebeurtenissen in het AZB, de familiebanden en vriendschappen; het blijft een boeiende serie. En zoals het een goede soap betaamd; je kunt best een avondje missen. Maar nu trekt de Nederlandse Publieke Omroep de stekker er definitief uit. Hoe lang we nog kunnen genieten van eerder opgenomen afleveringen, weet ik niet. Maar jammer vind ik het wel.

Het leuke van ONM vond ik namelijk het BNN-vleugje dat de serie had. Taboes werden niet geschuwd, allerlei (actuele) onderwerpen uit de hedendaagse samenleving werden behandeld: stalkers, loverboys, tienermoeders, onvruchtbaarheid, scheidingen, alcoholisme, seksuele geaardheid. Niets was te gek. Hoewel het soms een beetje ongeloofwaardig was hoeveel zo’n arm personage in een paar jaar moest doormaken. En je moest ook niet te veel nadenken over bijvoorbeeld het feit dat een goedverdienende dokter nog steeds in een studentenpakhuis woont. Desondanks bleef het me boeien.

En straks moeten we dus zonder. Een klein gemis voor de Nederlandse tv. Klein? Ja, want groot zou teveel eer zijn, het blijft een soap. Maar als je bedenkt dat we massaal kijken naar Hole in the Wall, Ik houd van Holland en Take me out, dan heeft ONM toch zeker bestaansrecht. Jammer hoor.

I love Luca

Mijn zus E. is gisteren mama geworden. Het meisje dat onderdeel was van de Bussenzussen-eenheid, met wie ik eindeloos spelletjes speelde, liters bier en borrels dronk op skivakantie, bij wie ik een erg gezellige zomer lang logeerde in Middelburg (met twee katten), die ik volwassen heb zien worden, vrijgezel na een lange relatie, die haar eigen huisje kocht en het geluk bij aanstaande man M. vond. Mijn zus die vroeger wel eens op een doordeweeks avond bij mij in bed kwam liggen om te kletsen. Ik moest dan de volgende ochtend naar school, zij studeerde al en kwam van haar baantje of vrienden. Dan zaten we eindeloos te kletsen over triviale zaken tot ik écht moest gaan slapen.

Die zus is nu mama. En ik ben zo ontzettend trots op haar. En natuurlijk ook op aanstaande M. die als een volleerde papa kleine Luca in dekentjes wikkelde, de Maxicosi met flair de trap op tilde, zus’ hand vasthield tijdens de bevalling, haar hielp met haar ademhaling en met koude washandjes. Wat een vent!

En dan de kleine Luca. De allergrootste ster van het feest. Met zijn superzachte huidje, kleine oortjes, friemelhandjes, mininageltjes, schattige neusje, perfecte pruillipje, rode wangetjes en grote blauwe kijkers. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Dus ja, ik moet het toegeven, Mathijs moet een klein beetje ruimte maken, want er is een extra persoon in mijn hart. I love Luca. Forever.

Fris, vrolijk en kordaat

Het is soms moeilijk om aardig te blijven wanneer er iemand belt omdat hij of zij je iets van je moet. Ik probeer het altijd wel hoor. Dan denk ik aan de vrienden of het gezin die deze persoon ook heeft en aan het levensgeluk dat ik tenslotte iedereen gun. Ik adem in en uit, zeg vriendelijk doch beslist ‘bedankt voor het fantastische aanbod maar ik ben niet geïnteresseerd’ en hang zo snel mogelijk op.

Vorige week ging het even mis. Ik werd om 21.20 uur gebeld door de KeukenConcurrent (het kan ook de KeukenKampioen of de Keukenknaller of weet ik veel welke keukenzaak geweest zijn). Ik zat met twee vriendinnen in een cafeetje toen mijn telefoon ging en er ‘onbekend nummer’ in beeld verscheen. Vriendin M riep dat ik op moest nemen omdat ik me anders altijd zou afvragen wie er had gebeld. Ik stemde in en nam op. De keukenboer, komt het gelegen? Ik was stomverbaasd. In augustus zijn we volop op zoek geweest naar een keuken. Daarvoor loop je allerlei zaken af en vraag je zoveel mogelijk informatie aan. Naderhand belt ieder bedrijf je na met de vraag ‘waar je bent geslaagd’. Bah. Ik dacht dat het nu wel klaar was, maar nee, begin november achtervolgd onze zoektocht me nog steeds. Dus ik zei: “ja, u stoort, ik vind het nogal raar dat u zo laat belt.” Van binnen voelde ik wat borrelen, aardig blijven zou lastig worden. Zij: “Ik hoef ook nog maar 8 minuten te werken.” Ik: “Wat fijn. Nou, ik heb mijn keuken al lang ergens anders gekocht, dus ik beëindig nu het gesprek.” Er klonk een verbouwereerd ok in mijn oor.

Achteraf was die onaardigheid niet nodig geweest, berispte ik mezelf. En dat werd vandaag nog eens pijnlijk duidelijk. Ik belde voor de zoveelste keer naar een interviewkandidaat, maar kreeg hem steeds niet te pakken op zijn 06. Dus bel ik naar het algemene nummer alwaar ik word afgebekt door de receptioniste. En dat gaf bestwel een naar gevoel. Niet meer doen dus, voortaan gewoon weer fris, vrolijk en kordaat aan de telefoon.