Fan-vrees

Zinderend, nagelbijtend, voetentrapellend en okselklotsend spannend was het gisteravond. Nederland-Uruguay. Vlak voor de wedstrijd kreeg ik opeens last van een stekend déja vu -gevoel. Ik zag ons weer zitten twee jaar geleden op vakantie in Frankrijk in die aftandse snackbar: Nederland - Rusland. Na het verslaan van grootmachten Italië en Frankrijk leek dit een kat in het bakkie, een verplichte stap in de weg naar oneindige roem. We gingen genadeloos ten onder.

En dus kreeg ik het warm gisteravond. Want zouden we goed genoeg zijn? Dit ondanks de prachtige zege ten koste van Kaká en zijn kompaan-kanaries en ondanks de op papier gemakkelijke tegenstanders die Uruguay in de finales tot nu toe versloeg. Het voelde even helemaal niet goed. Het eerste doelpunt voelde iets lekkerder, maar ik ging sacherijnig de rust in. Daarna werd het een gekkenhuis. Met hartkloppingen en trillende handen doorstond ik de wedstrijd. Alle 96 minuten… En toen dan eindelijk het echte eindsignaal klonk (dus niet die gele kaart van Van Bommel, weet iemand trouwens waarom hij geel kreeg?), duurde het even voordat het tot me doordrong. Het kostte een tijdje om de zenuwen uit mijn lijf te bannen en te beseffen dat het echt waar was (en is): Oranje staat in de finale.

Komende zondag kun je me helemaal opvegen. Dan is het erop of eronder. En ik heb er een hard hoofd in, ondanks mijn van nature optimistische aard. Ik vind het eng om te positief te zijn, al probeer ik krampachtig The Secret toe te passen. Wel is het nog de vraag waar we precies gaan kijken. Hoewel het nu elke keer één groot fantastisch gefaciliteerd en supergezellig feest was bij Polly Maggoo, denken we er serieus aan om thuis te kijken. Redenen zijn onder meer goed zicht op de tv, rustig kunnen kijken, privé-wc in de buurt, maar vooral: geen nepfans. Want helaas komt er met het bereiken van de finale steeds meer randvolk op de wedstrijden af.

Je herkent ze aan de volgende zaken:
Een iets te opgedoft uiterlijk
Het zijn meestal vrouwen of homo’s (niets ten nadele van vrouwen of homo’s verder)
Ze wandelen tien minuten voor tijd binnen, zonder ogenschijnlijke zenuwen
Ze verwachten dan nog goede plaatsen te kunnen bemachtigen
Ze kwaken/kakelen tijdens de wedstrijd. Niet over voetbal
Daarbij tikken ze regelmatig op elkaars schouder en draaien ze hun gezicht weg van het beeld
Ze doen uitspraken als ‘doet Kuivert niet mee?’
Of ‘wanneer komt Krajicek erin?’
Ze drinken geen bier
Als we verliezen ‘is het maar een spelletje’
Je moet heel erg de neiging onderdrukken om ze niet te slaan

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Natuurlijk, ik moet me er niets van aantrekken. Maar dat kost moeite voor iemand die liefst ook alle oefenwedstrijden van het Nederlands Elftal kijkt. En tuurlijk, je mag me een zeikwijf vinden die een ander zijn/haar pleziertje niet gunt. Maar wat wordt het: thuis of toch in de kroeg?

Cultuurverschillen

Het was voor het eerst sinds we in ons huis wonen dat ik lichtelijk baalde van een Tilburgs evenement. Als je in het centrum woont, mag je daar eigenlijk niet over zeuren. En in 99% van de gevallen vind ik het helemaal fantastisch om hier te wonen en dat de gemeente zoveel activiteiten organiseert en steunt. Vandaag was de T-parade. En dat is dus niets voor mij.

Het begon al verkeerd. Na korte zweetnachten met een hoestende Mathijs, rumoer op straat, met piepjes achteruitrijdende vrachtwagens onder ons slaapkamerraam en geen zuchtje wind, keek ik vannacht uit naar een lange nacht diepe slaap. Helaas werd er om 7.09 uur een afzetbord onder ons raam geplaatst voor de T-parade. Op de verder stille zondagochtend is dat een hels kabaal. De toon was gezet.

Na me een tijd verstopt te hebben, bedacht ik ‘If you can’t beat them, join them’ en togen Mathijs en ik richting Parade. Gek genoeg was mijn aanstaande niet aan het werk, wat wel de bedoeling was. De gemeente had echter zoveel ristricties bedacht (geen terras, geen statafels, geen buitenbar) dat zijn baas besloot de tent dan maar voor een paar uur te sluiten. En dus hadden we wat uurtjes samen.

We haalden het staartje van de T-parade in en zagen uitgedoste mensen verveeld uitbundig schudden en deinen met hun heupen. Hoewel ik het knap vind, mijn heupgewricht is lang niet zo soepel en ritmisch, vraag ik me af wat er de bedoeling van is. Meisjes van 15 jaar die bewegingen maken die menig volwassen man het goofd op hol doet raken. Zij werden geflankeerd door stoere mannen die in microfoons rapten en kreunden en volupteuze dames op leeftijd. Het zal wel een cultuurverschil zijn, maar ik word er niet warm van. De T-Parade werd afgesloten door twee Hollandse wagens. De eerste met keiharde housemuziek en een dansende platte buik van een opgedirkt meisje. Ik hoopte dat haar moeder of oma niet in het publiek stond. En daarna kwam een wagen met in oranje uitgedoste hossende en springende mensen. Een prachtig voorbeeld van Nederlandse cultuur…

Voor altijd

Je zou het bijna vergeten in het WK-tumult van vuvuzela’s, foute goals en Franse relletjes. Maar Mathijs en ik gaan dus over 47 dagen trouwen. Zo word je gevraagd en zo duurt het nog minder dan zeven weken eer je in repectievelijk pak en jurk richting altaar schrijdt. Net na het aanzoek zweefden we een tijdje op een dikke roze wolk van verliefdheid en romantiek. Maar na een tijdje komt de onverbiddellijke werkelijkheid om de hoek met deadlines, griepjes, wintersport en dertigste verjaardag.

Rond drie maanden kwam voor mij het omslagpunt. Fuck, dacht ik, over drie maanden ga ik trouwen. Mensen die mij wat langer dan vandaag kennen, weten dat ik zaken graag goed regel. Beter te vroeg dan te laat (dankjewel mama). En dus ontsprong er een lichte paniek bij mij toen we de drie maanden-grens passeerden. Want er moest nog zoveel gebeuren! Collega G zette me met beide benen op de grond: je hebt het belangrijkste al, een locatie, jurk, vent, ringen en de ondertrouw. Rest is bijzaak en detail.

Inmiddels zijn we anderhalve maand verder en is er een hoop gebeurd. Het leuke van deze tijd is dat je niet meer nadenkt en droomt van van alles, maar dat je lekker knopen doorhakt en zaken concreet regelt. Zo leverde de drukker vorige week de uitnodigingen (met hele grote dank aan art director collega M), bestelde Mathijs vandaag onze bruidstaart, is de dag doorgesproken met de gemeente Middelburg en pas ik vrijdag mijn jurk. Ontzettend leuk dat alles nu echt vorm krijgt. Maar ook erg spannend en een beetje eng. Langzaam begin ik het te beseffen: we gaan gewoon trouwen. Trouwen. Man en vrouw. Voor altijd, tot de dood ons scheidt (ja, daar geloof ik echt in). Dus ook als ik met een kotskater lijkbleek in bed lig, of als hij uit zijn hum uit zijn werk komt, of als we samen een weekendje weg zijn. Of… Wauw! Ik heb er zin in.

Oranje sluikreclame

Het moet gezegd: hij is best leuk die DutchDress van Bavaria. Hoewel helaas niet iedere draagster het figuur van Sylvie van der Vaart heeft. Er staat inderdaad one size fits all, maar omdat je je ergens ingeperst krijgt, wil dat nog niet zeggen dat het ook mooi staat.

Mij zul je er niet in zien lopen. Ik houd van praktisch: een oranje shirt op een spijkerbroek alwaar ik mijn telefoon en geld in kan stoppen. Geen tas, geen troep en de handen vrij om te juichen, nagels te bijten en een drankje vast te houden.  Bovendien vind ik het in de categorie ‘iets teveel je best doen’ vallen. Van die meisjes die met carnaval als engeltje verkleed gaan, zodat ze er toch nog sexy uitzien. Dat is in mijn ogen juist niet de bedoeling.

Maar een leuke gadget van Bavaria is het wel. En datzelfde kun je zeggen over de actie van Bavaria om dertig mooie meiden in Deens tenue binnen te smokkelen bij de wedstrijd Nederland-Denemarken. Eenmaal ontdaan van de rood-witte kledij deden zij een zwoel dansje in hun DutchDresses. FIFA was not amused en pakte de dames op. Het WK wordt namelijk door een ander biermerk gesponsord (dat ik niet noem) en sluikreclame is verboden. Ik vind het erg kinderachtig om op zo’n manier om te gaan met een goede reclamestunt van een concurrent. Hadden ze zelf maar wat beters moeten bedenken. 1-0 voor Bavaria.

Waarheid of bedrog

Waar was Joran die bewuste nacht van 30 mei? In 2010 en trouwens ook in 2005? Heeft hij het echt gedaan? En heeft hij een eigen kamer in die gevangenis zoals de Peruanen beweren of zit hij met tien bloeddorstige criminelen op een kluitje? Had Israël  een goede reden om dat konvooi aan te vallen?  Is Robben echt geblesseerd of is het een complot om de tegenstanders van Oranje om de tuin te leiden? Klopt het dat Brazilië het WK wint met 3-1 van Engeland (een kandidaat die het voornamelijk van Rooney moet hebben)?

Wat is waar? Als kind leer je wat zwart en wit is, maar in de grotenmensenwereld zijn de meeste vraagstukken grijs gekleurd. Als rasoptimist en positivo ga ik graag uit van het goede in mensen. Ik geloof dat iedereen in beginsel goed is/goede bedoelingen heeft, maar dat sommigen van ons zoveel shit over zich heen krijgen dat ze doordraaien en vergeten waar het eigenlijk om gaat: gelukkig zijn. Dus stel dat Joran het (deze keer) niet gedaan heeft. Dan wordt hem wel even een flinke loer gedraaid. Persoonlijk denk ik dat hij te slim is om het zo opzichtig aan te pakken. Het zaakje riekt een beetje. Zijn betrokkenheid bij Nathalee’s dood ook overigens, dus misschien wilde iemand dat hij quite zou staan.

Wat betreft Israël en de Palestijnen, dat is een kwestie waar ik me maar beter niet aan kan branden. Wie er gelijk heeft doet er eigenlijk ook niet toe. Over en weer zijn er verschrikkelijke en dodelijke acties. Dus wie verdient de winst? In mijn ogen niemand. En ik denk ook niet dat er iemand nog kán winnen na alles wat er is gebeurd. Wie wel nog kunnen winnen zijn ‘onze jongens’. Hopelijk met de hulp van Arjen Robben, want my-o-my wat maakt hij het weer spannend. Als het aan Blatter ligt, wordt Brazilië wereldkampioen. Het zou kunnen natuurlijk. Maar zoals ik al schreef: ik ben rasoptimist en positivo. Hup Holland Hup dus maar!

Powerskirt

Hoe lang stond ik vanmorgen voor de spiegel? Dat vroeg ik me af toen ik onderstaand bericht las. Nou doe ik op maandagochtend altijd de deur open voor de schoonmaakster en moet ik daarvoor een half uurtje eerder uit mijn bed. Een langer ochtendritueel is dan geen optie, dus ik ben sowieso een uitzondering op de regel. Toch blijken Britse vrouwen daar anders over te denken.

Op nu.nl:
‘Uiterlijk op maandag belangrijker dan op vrijdag’

AMSTERDAM - Vrouwen doen vier keer meer moeite om er leuk uit te zien op maandag, dan op vrijdag. Dit blijkt uit Brits onderzoek. Gemiddeld spenderen dames op maandagochtend 76 minuten aan hun uiterlijk. Op vrijdag zijn dit slechts 19 minuten.

 Ik vind het nogal een verschil: 76 of 19 minuten. Casual friday of niet, je kunt het overdrijven. Ik ben denk ik niet representatief voor het onderzoek. Op maandag probeer ik het juist sneller te doen en de rest van de week is de tijd die ik ’s ochtends aan mijn uiterlijk besteed nagenoeg gelijk. Ik schat een minuut of dertig, waarvan ik er tien onder de douche doorbreng. Wel merk ik dat mijn kledingkeuze anders is. Op vrijdag grijp ik sneller naar de spijkerbroek en vandaag draag ik een rokje. Spijkerrokje, dat dan weer wel.

De grote vraag is waarom? Waarom voelen dames aan het begin van de week nog de noodzaak tot opdoffen om aan het eind van de week de teugels te laten varen? Nu.nl geeft daar geen antwoord op, dus doe ik een poging. Een verzorgd uiterlijk geeft zekerheid en vertrouwen in je eigen kunnen. En dat heb je op maandag net iets harder nodig dan een dag voor het vrije weekend. Dat spijkerrokje wordt een powerskirt en de perfect gekapte haren een professionele coupe.

Tassenstijl

Vrouwen als Yolanthe, Madonna of Paris kopen tassen van minimaal 1000 dollar. Fluitje van een (hele hoop) cent(en) voor hen. Maar iets te prijzig voor mijn portemonnee. Daarbij vind ik het altijd een uitdaging om iets te kopen dat er kwalitatief gezien goed uitziet en erbij te roepen dat het ‘helemaal niet duur was’. Je bent Nederlander of niet. Mijn tassenbudget bereikt bij 40 euro het maximum. Ja, ik geef het toe, ik ben cheap ass. Maar we hebben het hier wel over een tas hè. Een handig en handzaam item waarin je gemakkelijk spullen kunt vervoeren.

Eerder genoemde dames zijn altijd stylish en hebben voor elke outfit een bijpassende tas. Wat dat betreft blijf ik ook schamelijk achter. Mijn tassencollectie - overigens nu al een doorn in het oog van Mathijs want ze nemen ruimte in - bestaat uit een stuk of vijf tassen. En meestal draag ik er één: die witte grote die ik twee jaar geleden voor mijn verjaardag kreeg, waarvoor nogmaals mijn dank. Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar een mooi zomers exemplaar. Een waardevolle aanvulling op mijn collectie!

Nu liep ik een half jaar geleden door de V&D en zag daar een supergave tas. Ruim genoeg voor al mijn zooi, vrolijk, niet te saai&netjes, origineel maar niet té. En nog in de aanbieding ook. Mijn hart maakte een sprongetje. Dus hup naar de kassa. Bleek bij het afrekenen dat deze tas dus net niet in de aanbieding was en mijn budget met 3 euro overschreed. Te duur dus. Noem mij een principeneuker, maar ik vond de tas het geld niet waard. En dus bedankte ik vriendelijk.

En nu, een half jaar later, ontdek ik dat de tas er nog steeds ligt. Maar nu wél in de uitverkoop. De aanhouder wint! Mijn collectie wordt deze maand dus uitgebreid met maarliefst twee exemplaren. Toch bestwel stylish van mij.

Wikken en wegen

Jan-Peter, Job, Mark en hun collega’s zijn druk met de campagnes voor de landelijke verkiezingen op 9 juni. Gezien mijn journalistieke achtergrond en het door mijn ouders ingestampte stemrecht-besef is het niet uitbrengen van mijn stem geen optie. Er moet en zal gestemd worden. Maar meer nog dan andere keren weet ik niet op wie of op welke partij. Ik ben het prototype zwevende kiezer.

Het is meer een kwestie van uitsluiten dan van kiezen. CDA is te conservatief christelijk en ik ben Balkenende moe, Christen Unie idem, Trots op Nederland kan ik niet serieus nemen (lukt me gewoon niet), Groen Links is te groen, Partij van de Dieren te diergeoriënteerd, VVD is te rechts maar SP weer te links. D66 is te draaikonterig en PvdA nogal passé al vind ik Job wel ok. Dat rijmt. Partijen als Nieuw Nederland, de Piratenpartij (!), Heel NL en Lijst 17 vind ik de moeite van het erin verdiepen niet waard (excusé). En de PVV is tsja, de PVV. Om eerlijk te zijn vind ik sommige standpunten best goed, maar de islamhaat die de partij uitstraalt stuit me zo tegen de borst dat ik er nooit op zou kunnen stemmen.

Wat blijft er over? Nou niks dus. Het voelt als kiezen voor de minst slechte optie. Alsof ik eigenlijk ontzettend veel zin in chocoladetaart heb, maar er alleen maar vruchtenvlaai is. Natuurlijk is er nooit een partij die 100 procent aansluit bij je opvattingen, maar toch. En natuurlijk heb ik niet de illusie dat mijn stem hét verschil gaat maken, maar ik vind wel dat ik hem weloverwogen moet uitbrengen. Om mezelf op weg te helpen, heb ik twee stemwijzers gedaan. Het verrassende resultaat: VVD en SP. Mijn conclusie: ik moet me er nog wat verder in verdiepen. De deadline van 9 juni nadert.

Afrikaanse trom

Stokstaartje Timon en Knobbelzwijn Pumbaa hebben officieel intrek in mijn lichaam genomen. Het vrolijke Hakuma Matata dreunt bij elke stap, ieder getikt woord op de pc en elke hartslag zachtjes maar zeker door mijn lijf, als het gebonk van een Afrikaanse trom. Ik ben doordrongen van een verwachtingsvolle blijheid, aangevuld met een stukje angst voor teleurstelling.

Vanwaar deze vrolijkheid? Nou, dat komt doordat de Oranje spelersgroep zich heeft verzameld in Hoenderloo voor de voorbereidingen op het WK. Onze ster-jongens druppelen sinds 10 mei binnen - sommigen volgen later - en daarmee begint bij mij de voorpret. Als ik mijn ogen sluit voel ik van binnen nog het opgeluchte gejuich van de winst op Italië en Frankrijk. Of de verleningsgoal van Van Nistelrooij tegen Rusland. Of de nagelbijtende penaltywinst tegen Zweden. Kortom: ik heb er weer zin in.

En toch is er ook die angst. Want na ieder WK en EK is daar die bijna bodemloze put. Dat zwarte gat van desillusie. Dan neem ik me voor er niets meer van te verwachten, er niets meer over te lezen, niet meer mee te doen met een poule en al helemaal niet te dromen van een eindzege. Om vervolgens iedere keer weer opnieuw als een naïef roze bebrild kind toch weer in die droom te geloven. Zou het deze keer dan lukken? Of wordt het gebonk van de trommels in mijn lijf straks overstemd door het irritante gezoem van de Afrikaanse Zulu-hoorn? De  voetbaltoeter Vuvuzela.

Sterallures

Van der Valk wil Michelin-ster. Dat staat geschreven op nu.nl. Een contradictio in termini als je het mij vraagt. Met alle respect - jaja - voor Van der Valk. Maar een ster? Bij een  Michelin-ster denk ik aan exquise gerechten met verfijnde smaken, zorgvuldig gekozen ingrediënten en uitgebalanceerde menu’s. En aan de Spaanse kok Ferran Adrià of de Nederlandse Jonnie Boer en Sergio Herman. Dus niet aan gebakken slibtongetjes, schnitzel en de fameuze kers op de appelmoes.

Reactie Van der Valk op nu.nl:
“Het imago van de appelmoes met kers werkt tegen ons, maar wij koken hier op sterniveau”, vertelt Marcus. “Dat volkse imago zal, als je een Michelin-ster nastreeft, altijd in ons nadeel blijven. Dat werkt tegen ons, maar deze keuken kan het sterniveau gewoon aan.” Naast Voorschoten zou ook de vestiging in Heerlen het huidige niveau ontstijgen. “De mensen van Michelin zijn er al eens langs geweest”, weet Marcus hierover te vertellen. “We zullen zien.”

Begrijp me goed. De doelgroep zal Van der Valk zeker waarderen. En dat is prima, daar draait het om; koken voor je gasten. En je ontwikkelen en groeien als bedrijf is ook prijzenswaardig. Maar schoenmaker blijf alsjeblieft bij je leest. Van der Valk met een Michelin-ster? Sterallures zul je bedoelen.